BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΕΝ.

 Μόνο που οι σπουδαστές δεν τσίμπησαν. Και με την ανακοίνωσή τους για τα προβλήματα που τους ταλανίζουν τη γύρισαν τη φιέστα σε μπούμερανγκ! Έτσι, παιδιά, γερά και με τσαμπουκά! Διεκδικήστε τα δικαιώματά σας! Όποια κυβέρνηση και να βγει, κατά πως γράφετε και οι ίδιοι, μην το βάλετε κάτω. Όποιος δεν αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, τον τρώει η μαρμάγκα.

Παραθέτω την ανακοίνωση των παιδιών:

Η παρούσα επιστολή αφορά τα μεγάλα αιτήματα των σπουδαστών της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Ιονίων Νήσων (Α.Ε.Ν.Ι.Ν.) που εδράζεται στο Αργοστόλι και είχαμε εξ’ αρχής σκοπό να τα γνωστοποιήσουμε στον λαό των Κεφαλ(λ)ήνων ώστε να μας συμπαρασταθεί σε αυτόν τον αγώνα ή έστω να γνωρίζει το τι συμβαίνει στην Ακαδημία – στολίδι, όπως μας αποκαλούν οι περισσότεροι, που βρίσκεται στον τόπο του.

Οι σπουδαστές της Ακαδημίας μας, πριν από ένα μήνα περίπου (17/12/2014) πήραμε σύσσωμοι την απόφαση να στείλουμε μία ενυπόγραφη –από όλους τους σπουδαστές- επιστολή στο Υπουργείο Ναυτιλίας, ώστε να μας απαντήσει για τα δύο μεγάλα θέματα - ζητήματα που μας απασχολούν.

Το πρώτο μεγάλο θέμα είναι της σίτισης που μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν δεδομένη για όλες τις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού, ενώ τώρα λόγω περιορισμένης δημοσιονομικής ικανότητας όπως λένε είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε για το καθημερινό μας φαγητό σε τοπικές επιχειρήσεις. Πάντα υπάρχει η κατεύθυνση για να λυθεί το θέμα, αλλά πάντα μένει στην «κατεύθυνση».

Το δεύτερο και ΚΥΡΙΟ θέμα είναι η ισοτιμία του πτυχίου μας με ανώτερα ή ανώτατα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, διότι το πτυχίο της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού βάσει νομοθεσίας (ν. 3450/06) κρίνεται τριτοβάθμιας κλίμακας, αλλά όχι πανεπιστημιακού επιπέδου αντίστοιχου των ΤΕΙ ή στη καλύτερη περίπτωση ΑΕΙ μιας και μιλάμε για Αξιωματικούς Σώματος. Για να κριθεί ισότιμο πρέπει ο σπουδαστής μετά από μία δεκαετία τουλάχιστον να γίνει Πλοίαρχος Τάξεως Α’ (Δηλ. Καπετάνιος).

Αυτό γιατί το ζητάμε; Για τον απλούστατο λόγο ότι με τη παρούσα κατάσταση δεν έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε μεταπτυχιακά προγράμματα του ναυτιλιακού τομέα εντός Ελλάδας όπως π.χ. στα Παν/μια Πειραιά ή Αιγαίου. Μας σπρώχνουν ουσιαστικά σε ιδιωτικά μεταπτυχιακά προγράμματα του εξωτερικού. Διαθέτουμε την πρακτική που κανείς άλλος δε διαθέτει, αλλά αν θέλει κάποιος μία περαιτέρω εκπαιδευτική – θεωρητική κατάρτιση, ΔΕΝ δικαιούται να την έχει. Δικαιολογίες από την άλλη πλευρά ακούσαμε και θα τις αναλύσουμε παρακάτω.

Κάναμε υπομονή έναν ολόκληρο μήνα μέχρι χθες Τετάρτη, 21/01/2015 που ήταν τα εγκαίνια για την ανακατασκευή της Ακαδημίας μας μετά από την γενναιόδωρη προσφορά του Ευγενίδου Ιδρύματος που τελικά άγγιξε περίπου τα 600.000€ για να έχουμε ένα αποτέλεσμα που σχολές παρόμοιου προσανατολισμού μπορούν να έχουν ως πρότυπο. Μετά από μία πολύ λαμπρή τελετή που παρευρισκόμενοι ήταν ο Γεν. Γραμματέας του Υπ. Ναυτιλίας κ. Αθανάσιος Μπούσιος, ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Ευγενίδου κ. Λεωνίδας Δημητριάδης – Ευγενίδης, αλλά και η πολιτική ηγεσία του νησιού μαζί με τις στρατιωτικές αρχές , βρεθήκαμε στο Αμφιθέατρο της σχολής και μιλήσαμε με τον Γεν. Γραμματέα και με τους εκπροσώπους του Ευγενίδου Ιδρύματος.

Οι απαντήσεις τους ήταν λίγο – πολύ διπλωματικές και καταλήξαμε στο ότι οι απόφοιτοι των ναυτικών σχολών δεν πρέπει να καταρτίζονται περισσότερο, γιατί θα μειωθεί η προσέλκυση στα πλοία και ότι δε χρειάζεται να παρακολουθήσει κάποιος ναυτικός μεταπτυχιακό όταν είναι Δόκιμος, Ανθυποπλοίαρχος ή Υποπλοίαρχος, διότι δεν έχει την κατάλληλη εμπειρία. Άλλωστε όπως μας είπαν, ένα μεταπτυχιακό δε θα μας προσφέρει και τίποτα, διότι εμείς ναυτικοί θέλουμε να γίνουμε. Όταν απαντήσαμε από μέρους μας ότι διάφορα διαφημιστικά φυλλάδια προσέλκυσης για τις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού υπόσχονται πράγματα εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά που μας λένε οι συγκεκριμένοι κύριοι, όπως καριέρα στον ευρύτατο ναυτιλιακό χώρο και όχι μόνο μία στενή έννοια του ναυτικού επαγγέλματος, μας είπαν ότι αυτό είναι ένα λάθος που πρέπει να κοιτάξουν.

Είναι ένα λάθος λοιπόν ο τρόπος προσέλκυσης, αλλά κρίνονται ζωές και πορείες με αυτό το λάθος. Δεν είπαμε ότι δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με το ναυτικό επάγγελμα, αλλά γιατί να μη μπορούμε να έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε και περισσότερο καταρτισμένοι. Ζητάμε κάτι περισσότερο από το απλό και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ δικαίωμα της μετεκπαίδευσης; OXI, αλλά μάλλον για συγκεκριμένα συμφέροντα αυτό δε μπορεί να γίνει.

Τέλος, εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας με όποια κυβέρνηση και αν βγει, γιατί δε γίνεται από τη μία να έχουμε υποδομές πανεπιστημιακού επιπέδου, αλλά η ουσία των σπουδών μας να μην έχει καμία βαρύτητα για τη στεριά, ενώ σίγουρα θα μπορούσαμε να καταρτίσουμε καλύτερα από τον καθένα την οποιαδήποτε εταιρεία έχοντας τις πρακτικές γνώσεις που σε άλλα στελέχη λείπουν.

Ευχαριστούμε την Διεύθυνση και τη Διοίκηση της Ακαδημίας μας που ούτε για μια στιγμή δε μας έβαλε φρένο στις διεκδικήσεις μας, αλλά αντίθετα μας υποστηρίζουν σε οποιαδήποτε στιγμή μπορούν. Με δικές μας, αλλά και δικές τους πιέσεις έχουμε καταφέρει ό,τι έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα σαν Ακαδημία.

Παναγιώτης Θωμάς

Πρόεδρος Σπουδαστών Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Ιονίων Νήσων

ΠΗΓΗ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Βίντεο με συνέντευξη των Ελλήνων διασωστών του Norman Atlantic





Μόλις σήμερα κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά στο Norman Atlantic!




http://tvxs.gr/news/ellada/italia-sto-esoteriko-toy-norman-atlantic-oi-pyrosbestes

Ιταλία: Στο εσωτερικό του Norman Atlantic οι πυροσβέστες

19:00 | 10 Ιαν. 2015
Τελευταία ανανέωση 19:01 | 10 Ιαν. 2015

Οι Ιταλοί πυροσβέστες κατάφεραν το Σάββατο να σβήσουν όλες τις πυρκαγιές στο Norman Atlantic, το οποίο έχει ρυμουλκηθεί στο Πρίντεζι. Νωρίτερα, άνοιξαν τις πλαϊνές πόρτες του καραβιού και έθεσαν σε λειτουργία ειδικές μηχανές απορρόφησης καπνού. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι η θερμοκρασία, στο εσωτερικό του πλοίου, στο τρίτο επίπεδο, έχει μειωθεί στους είκοσι ένα βαθμούς, με σημαντική αύξηση του οξυγόνου.


Η κύρια πόρτα η οποία έχει ανοίξει, διαμέσου της οποίας έχουν προωθηθεί οι μηχανές απορρόφησης, βρίσκεται στο σημείο στο οποίο έχει τοποθετηθεί το γράμμα Ν από την ναυλώτρια εταιρία ΑΝΕΚ.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής των πυροσβεστών του Πρίντεζι, Μικέλε Αντζιούλι, «βάσει των τελευταίων αυτών εξελίξεων οι όλες διαδικασίες μπορεί να επιταχυνθούν και να μπορέσουν να εισέλθουν και πάλι στο Norman Atlantic,οι εισαγγελείς και οι πραγματογνώμονες του Μπάρι, στις αρχές της ερχόμενης εβδομάδας».

Η εφημερίδα Corriere del Mezzogiorno δημοσιεύει μαρτυρία 16χρονου Αφγανού μετανάστη, χωρίς να αναφέρει τα στοιχεία του, στην οποία διηγείται ότι κατάφερε να σωθεί, αλλά είδε πολλούς άλλους να χάνουν την ζωή τους από την πυρκαγιά στο γκαράζ.

«Συνολικά, ήμασταν τουλάχιστον δέκα», αναφέρει ο διασωθείς στην ιταλική εφημερίδα.

ΟΛΟΙ JE SUIS CHARLIE? ΟΥΔΕΙΣ JE SUIS ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΥ NORMAN ATLANTIC?




Δεν πέρασαν καλά καλά ούτε δυο βδομάδες από την τραγωδία του Norman Atlantic. Και ο κόσμος το έχει κιόλας ξεχάσει. Φρόντισαν τα ΜΜΕ να τον βοηθήσουν να λησμονήσει. Τρέχουν οι εξελίξεις. Οι πολιτικές, για τη σύλληψη του Ξηρού και τώρα η δολοφονία των σκιτσογράφων στο Παρίσι. Je suis Charlie, όλοι. Και  την ίδια ώρα απελπισμένοι οι συγγενείς των αγνοουμένων του Norman Atlantic ψάχνουν μόνοι τους να μάθουν τι απέγιναν οι άνθρωποί τους. Ανοίγοντας και ένα γκρουπ στο face book.

https://www.facebook.com/groups/605326432947053/

Από το γκρουπ αυτό και οι φωτογραφίες που αναδημοσιεύουμε. Προσπαθώντας κι εμείς να βοηθήσουμε μήπως κάποιος διασωθείς ξέρει κάτι για τους εικονιζόμενους:



Ο Ιταλός Mancusso Pippo


Τσάμης Βασίλειος

Είναι γνωστό πια σε όλους ότι ο Βασίλης μας είναι ένας από τους αγνοούμενους του Norman Atlantic. Θα θέλαμε εν αρχή να ευχαριστήσουμε όλους τους φίλους του και όλους όσους ενδιαφέρθηκαν για εκείνον και μας συμπαραστάθηκαν κι εν συνεχεία να τονίσουμε ότι όσο δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο για τον θάνατό του, εμείς πιστεύουμε πως ο άνθρωπός μας ζει και τον περιμένουμε καθημερινά να γυρίσει. Οι προσπάθειές μας για τον εντοπισμό του συνεχίζονται. Στη δική μας περίπτωση ο Βασίλης παρουσιάζεται σαν ένα φάντασμα που κανείς ποτέ δεν τον είδε μέσα σε αυτό το καράβι αν και είναι επιβεβαιωμένο πως επιβιβάστηκε. Για τον λόγο αυτό κάνουμε έκκληση σε όποιον έχει δει ή γνωρίζει κάτι για τον Βασίλη Τσάμη να μας βοηθήσει και να επικοινωνήσει μαζί μας. Τηλ.2310533754


Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΑΜΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΑΥΤΟ. ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ. ΤΑ ΜΟΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΝΤΑΛΙΚΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΙΣ ΕΞΟΔΟΥΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ, ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΩ ΟΡΟΦΟ ΚΙ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΣΙΓΟΥΡΟ ΤΡΟΠΟ ΔΙΑΦΥΓΗΣ, ΑΦΟΥ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ Κ.ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΙΔΕ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ, ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΕΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΕΠΙΒΑΙΝΟΝΤΑ. ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΕΛΟ ΚΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΚΑΘΩΣ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ. Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΕΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΑΣ, ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΑΜΗ, ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ. ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.


Ευάγγελος Καραβαγγέλης

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΑΒΑΓΓΕΛΗΣ / EVANGELOS KARAVANGELIS συνεχίζει να αγνοείται απο το τραγικό συμβάν στο Νόρμαν Ατλάντικ..!!
Επιβιβάστηκε στην ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ με ενα FORD MODEO και δεν ειχε κανείς επαφή μαζι του μετα την φωτια στο καράβι,εντοπίστηκε απο κάποιον στο σαλόνι του καραβιού οταν έπιασε η φωτια απο τοτε δεν τον είδε κανείς..!!
Ευχαριστούμε αφάνταστα πολυ οσους βοηθάνε και παρακαλώ πολυ να συνεχίσετε να κοινοποιείται..!!
Συνεχίζουμε ολοι να πιστεύουμε και να ελπίζουμε πως ειναι ζωντανός ο άνθρωπος μας καθως υπάρχουν και αγνοούμενοι που επικοινώνησαν μαζι με τους δικούς τους,εντοπίστηκαν στο κατάστρωμα μεχρι και στο ελικόπτερο και πλέον αγνοούνται..!! Να τονίσουμε πως όσο δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο για τον θάνατο του εμείς ολοι θα συνεχίζουμε να ψάχνουμε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ και πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος μας ζει και περιμένουμε να γυρίσει και θα γυρίσει σπιτι του..!!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΗ ΑΛΛΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ..!!

Η σύζυγός του, η οποία ζει στην Γερμανία, μιλώντας στο Πρωινό ΑΝΤ1, έκανε έκκληση σε όποιον γνωρίζει κάτι για τον σύζυγό της να επικοινωνήσει μαζί της. Ο Ε. Καραβαγγέλης, κάτοικος Γερμανίας είχε έρθει στην Ελλάδα για να επισκεφτεί την μητέρα του στην Εύβοια και θα ταξίδευε με το μοιραίο πλοίο προκειμένου να φτάσει στην Γερμανία για να κάνει γιορτές με την οικογένειά του, ωστόσο μετά το τραγικό ναυτικό δυστύχημα αγνοείται.


Παπαδόπουλος Γεώργιος

Οι συγγενείς του κου Παπαδόπουλου, από τη Νέα Σινώπη Πρέβεζας,  παρακαλούν όποιον γνωρίζει το οτιδήποτε να επικοινωνήσει με το τηλ. 6947817347.


Σαγιρίδης Νικόλαος




Νικολάρας Απόστολος





Μεταξύ των αγνοουμένων του Norman Atlantic παραμένει ο 33χρονος Νικολάρας Απόστολος οδηγός φορτηγού, κάτοικος Αθήνας με καταγωγή από την Πλαγιά Ακτίου-Βόνιτσας, πατέρας τριών ανήλικων παιδιών. Η σύζυγός του και οι πολύ κοντινοί του άνθρωποι βρίσκονταν σε κατάσταση σοκ, κρεμασμένοι από τηλέφωνο, τηλεόραση και Διαδίκτυο για ένα νέο.



Συμεωνίδης Ιωάννης

13η μερα κ σημερα κ ουδεν νεοτερο για την τυχη του αγαπημενου μας Συμεωνίδη Ιωάννη απο το Λάκκωμα Χαλκιδικης,ο οποιος επεβαινε στο μοιραιο NORMAN ATLANTIC.Καμια ειδηση,καμια πληροφορια οπως κ για τους υπολοιπους αγνοουμενους λες κ ανοιξε η γη κ τους καταπιε!!!!!!!!!!!!!!!Παρακαλουμε θερμα οποιος ξερει κατι οποιος τον εχει δει ας μας πει κατι.Αυτο το μαρτυριο δεν εχει ορια.Σας ευχαριστω.



O Γιάννης Σοφός από την Αγία Τριάδα Λιβαδειάς είναι αυτοκινητιστής επιβάτης του μοιραίου Norman Atlantic και φέρεται αγνοούμενος καθώς από την Κυριακή δεν έχει επικοινωνήσει καθόλου με τους δικούς του ανθρώπους. Οποιος γνωρίζει οποιαδήποτε πληροφορία για τον Γιάννη Σοφό ας επικοινωνήσει στο κινητό 6972 563 112.

Απερίγραπτη ήταν χθες η αγωνία και στο σπίτι του 46χρονου Γιάννη Σοφού στην Αγία Τριάδα Λιβαδειάς, που έχει τρία ανήλικα κοριτσάκια. Οδηγός κι αυτός φορτηγών εδώ και μία 20ετία σχεδόν ταξίδευε για Γερμανία. Είχε κάνει αυτό το ταξίδι πολλές φορές. Κάποιες πληροφορίες από άλλους οδηγούς τον ήθελαν να έχει κοιμηθεί τη μοιραία νύχτα στο φορτηγό του. Ο ανιψιός του Γιώργος Σοφός άφηνε χθες ανοικτό το ενδεχόμενο να ταξιδέψουν συγγενείς στην Ιταλία προς αναζήτηση του ανθρώπου τους. «Τελευταία είχαμε νέα του πριν μπει στο καράβι. Μίλησε με τη σύζυγό του», μας έλεγε χθες ο ανιψιός του. «Ο Γιάννης είναι ένα κομμάτι μάλαμα. Ελπίζω να έχουμε καλά νέα», έλεγε στο «Εθνος» ο εξάδελφός του, Κώστας Καρβούνης.


Κουφογιώργος Αλέξανδρος

http://exeisminima.gr/blog/

«Μίλησε στο τηλέφωνο με τη μητέρα μου και της είπε: πώς θα ταξιδέψουμε με αυτό το μπαΐρι, δηλαδή με αυτό το σαπιοκάραβο. Πώς θα βγάλουμε τη νύχτα;». Οπως μας λένε η Γιώτα και ο Κυριάκος, ο πατέρας τους ταξιδεύει πάνω από 20 χρόνια. Ολες αυτές τις μέρες είναι κρεμασμένοι πάνω από το τηλέφωνο, μπροστά στην τηλεόραση και στο Διαδίκτυο. Κι όπως λένε, περνά συνεχώς μπροστά από τα μάτια τους όλη τους η ζωή. «Κοιμόταν συχνά στο φορτηγό. Οταν γίνεται χαμός και τους στριμώχνουν τέσσερις τέσσερις σε μία καμπίνα, δεν μπορούν να κοιμηθούν καλά και μετά έχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα να κάνουν». Ο Αλέκος Κουφογιώργος, άνθρωπος του μεροκάματου, αυτοκινητιστής και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών. Εκτός από την 29χρονη Γιώτα και τον 21χρονο Κυριάκο έχει κι άλλα δύο παιδιά, 32 και 19 ετών. Μένουν στις εργατικές πολυκατοικίες.

_________________________________________

Όποιος γνωρίζει το παραμικρό για τους ανθρώπους αυτούς, τον παρακαλούμε μέσω του face book να έρθει σε επαφή με τους συγγενείς.

https://www.facebook.com/groups/605326432947053/

Ή και μέσω των αριθμών τηλεφώνων που δημοσιεύσαμε για μερικούς.


Δείτε και σχετικά βίντεο για την αναζήτηση των αγνοουμένων:

http://www.antenna.gr/news/Society/article/381525/kraygi-agonias-apo-tin-syzygo-agnooymenoy-epibati-toy-norman-atlantic


ΓΙΑ ΤΟ NORMAN ATLANTIC: Σημαντικές παρατηρήσεις από ναυτεργατικά σωματεία




Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα της Πανελλήνιας Ένωσης Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΜΕΝ) την ακόλουθη ανακοίνωση:

http://www.pemen.gr/


ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ :

Πανελλήνια Ένωση Μηχανικών Ε.Ν (ΠΕΜΕΝ)
Πανελλήνια Ένωση Κατωτέρων Πληρωμάτων Μηχανής «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΑΓΕΙΡΩΝ Ε.Ν
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΡΥΜΟΥΛΚΩΝ – ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΙΚΩΝ


ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΝΕΚΡΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ  

Ε/Γ – Ο/Γ ΠΛΟΙΟΥ “NORMAN ATLANTIC” 

Τα σωματεία μας εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στους συγγενείς των αδικοχαμένων επιβατών του πλοίου «NORMAN ATLANTIC» και δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τις προσπάθειες και θα εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια για να αποκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες αυτής της πολύνεκρης τραγωδίας και να καταλογιστούν οι ευθύνες στους πραγματικούς υπευθύνους.

Το τονίζουμε αυτό γιατί τόσο στην Ιταλία , όσο και στην Ελλάδα έχει αρχίσει ήδη η επιχείρηση συγκάλυψης των ευθυνών της εγκληματικής πολιτικής που έχει κριτήριο το εφοπλιστικό κέρδος  και αναζήτησης «εξιλαστήριων θυμάτων». 

Τα σωματεία μας με ευθύνη έθεσαν εξαρχής κρίσιμα, πραγματικά  ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις και σήμερα επανερχόμαστε καυτηριάζοντας τόσο την προσπάθεια  του  ελληνικού  υπουργείου  εμπορικής ναυτιλίας, όσο και των ιταλικών αρχών που επιχειρούν να αθωώσουν την   πλοιοκτήτρια  εταιρεία «VISEMAR DI  NAVIGAZIONE»  και  τη ναυλώτρια - ΑΝΕΚ, τις κυβερνήσεις των δύο κρατών και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.   

Σημειώνουμε συγκεκριμένα :  

Πρώτο, στα επιβατηγά – οχηματαγωγά πλοία που μεταφέρουν μεγάλο αριθμό φορτηγών και εκατοντάδες επιβάτες, κάθε παρατήρηση που αφορά προβλήματα αξιοπλοΐας επιβάλλεται να αντιμετωπίζεται πολύ αυστηρά και να τίθεται θέμα άμεσης συμμόρφωσης , με την απαγόρευση του ταξιδιού του πλοίου. Πολύ περισσότερο που στην περίπτωση του «NORMAN ATLANTIC» οι παρατηρήσεις των επιθεωρητών αφορούσαν προβλήματα στο σχέδιο έκτακτης ανάγκης, τους μηχανισμούς  στεγανότητας του πλοίου, στα σωστικά μέσα,  στον εφεδρικό φωτισμό   ανάγκης κ.α. 

Η έκδοση πιστοποιητικών αξιοπλοΐας από το νηογνώμονα (ιδιωτική εταιρεία)  δεν δίνει απάντηση στην ουσία του προβλήματος, πολύ περισσότερο που έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι πιστοποιητικά αξιοπλοΐας εκδόθηκαν ακόμα και για σαπιοκάραβα που βυθίστηκαν στην πορεία. 

Δεύτερο,  παραμένουν τα ερωτήματα για την διαδρομή του «NORMAN ATLANTIC», τις μετασκευές που έχει κάνει, την παραβίαση του προβλεπόμενου αριθμού επιβατών και  οχημάτων.  

Το χάος που επικράτησε για τον ακριβή προσδιορισμό των επιβατών , οι αντιφατικές λίστες της ναυλώτριας εταιρείας ΑΝΕΚ , οι διαφορετικοί αριθμοί των επιβατών που έδωσαν οι ελληνικές και οι ιταλικές αρχές βγάζουν σοβαρό πρόβλημα που πιθανώς σχετίζεται με την πρακτική υπεράριθμων επιβατών.  

Τρίτο, στην πράξη αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η μείωση των οργανικών συνθέσεων είναι «κίνδυνος–θάνατος» για την ασφάλεια του πλοίου,   γιατί εκτός του προβλήματος της καθημερινής εντατικοποίησης της δουλειάς , ο ανεπαρκής αριθμός του πληρώματος σημαίνει αδυναμία κάλυψης των αναγκών που δημιουργούνται  σε έκτακτες συνθήκες, κι αυτό το πρόβλημα εκδηλώθηκε στο πλοίο «NORMAN ATLANTIC».    

Τέταρτο, ιδιαίτερος έλεγχος πρέπει να γίνει για τις αιτίες της πυρκαγιάς,  τη λειτουργία του συστήματος  έγκαιρης ανίχνευση και αυτόματης  κατάσβεσης,   την κατάσταση των πυροσβεστικών μέσων , τη στεγανότητα των τμημάτων του πλοίου , παίρνοντας υπόψη τη γρήγορη επέκταση της φωτιάς.   

Έλεγχος , επίσης,  πρέπει να γίνει για την καταλληλότητα του συστήματος της άμεσης ενημέρωσης των επιβατών.

Πέμπτο, το πρώτο καθήκον στην περίπτωση ενός φλεγόμενου πλοίου είναι η άμεση εγκατάλειψη και η στράτευση όλων των μέσων για το σκοπό αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση οι επιβαίνοντες παγιδεύονται και διαμορφώνεται  ανεξέλεγκτη κατάσταση με μεγάλους κινδύνους να καούν άνθρωποι ζωντανοί, να πεθάνουν από ασφυξία , να πέσουν ανοργάνωτα επιβάτες στη θάλασσα, να πάρει το σκάφος  κλίση η ακόμα και να ανατραπεί.   

Η απαράδεκτη καθυστέρηση στην εκκένωση του πλοίου αποτελεί βασικό λόγο της τραγωδίας στο  « NORMAN ATLANTIC».

Τα γεγονότα τονίζουν πως υπήρχαν δυνατότητες γρήγορης εκκένωσης του πλοίου και δεν αξιοποιήθηκαν γιατί δεν σχεδιάστηκε η επιχείρηση διάσωσης έγκαιρα , άμεσα ,με τη συνδρομή των παραπλεόντων πλοίων ακόμα και  αλιευτικών που προσέτρεξαν στο καιγόμενο πλοίο. Ενώ δεν αξιοποιήθηκε ο καθοριστικός ρόλος πολεμικών πλοίων από την Ελλάδα , την Ιταλία , την Αλβανία, του ελικοπτεροφόρου ιταλικού πλοίου,  ελικοπτέρων παντός καιρού και ρυμουλκών –ναυαγοσωστικών ανοικτής θαλάσσης. 

Οι ισχυρισμοί περί αδυναμίας έγκαιρης άφιξης πολεμικών πλοίων, αδυναμία πτήσης ελικοπτέρων παντού καιρού και αδυναμία χρησιμοποίησης ναυαγοσωστικών δεν είναι βάσιμοι και η καθυστέρηση δεν δικαιολογείται από την κακοκαιρία. Για το λόγο αυτό  απαιτείται έλεγχος για το αν υπήρξε ο αναγκαίος σχεδιασμός, αν έγινε η αναγκαία, έγκαιρη  διακρατική συνεννόηση, αν αξιοποιήθηκαν όλες οι δυνατότητες κινητοποίησης (όλων)  των ελικοπτέρων παντός καιρού και των ναυαγοσωστικών των ιδιωτικών εταιρειών που θα μπορούσαν να έχουν συμβολή και στην (έγκαιρη) ρυμούλκηση του πλοίου στο κοντινότερο λιμάνι. 

Έκτο, υπάρχει , επίσης ένα ακόμα μεγάλο ερωτηματικό. Από τη στιγμή που διαπιστώθηκαν προβλήματα στο συντονισμό της επιχείρησης διάσωσης γιατί δεν δόθηκε εντολή να επιβιβαστούν στο  Ε/Γ – Ο/Γ  πλοίο «NORMAN ATLANTIC» ειδικά εκπαιδευμένες ομάδες για την πυρόσβεση και την οργάνωση της εγκατάλειψης του πλοίου. Πρόκειται για πολύ σοβαρή παράλειψη που απαιτείται να απασχολήσει τις έρευνες για τις αιτίες της τραγωδίας. 

Συμπερασματικά αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως πίσω κι από αυτή την τραγωδία βρίσκεται το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους και η πολιτική που υπηρετεί τα εφοπλιστικά συμφέροντα. 

Τα ίδια τα γεγονότα μαρτυρούν πως οι ευθύνες βρίσκονται στην πλοιοκτήτρια εταιρεία και την εταιρεία που ναύλωσε το πλοίο, στην Ελληνική,  την Ιταλική κυβέρνηση και  στις αρμόδιες αρχές που επέτρεψαν τον απόπλου οχηματαγωγού-επιβατηγού πλοίου με σοβαρά προβλήματα και δεν πήραν τα αναγκαία κατάλληλα μέτρα,  δεν κινητοποίησαν το σύνολο των μέσων που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την έγκαιρη και κατά το δυνατόν ασφαλή εγκατάλειψη του πλοίου. 

Είναι  απαράδεκτο  ότι   μέχρι  σήμερα    οι  κυβερνήσεις  Ελλάδας  και  Ιταλίας δεν  έχουν δώσει  ακριβή  στοιχεία  για τον  αριθμό  των  νεκρών, των  αγνοουμένων  και  του  συνόλου των  επιβαινόντων.  

Στη βάση της πείρας που έχει συγκεντρωθεί από τα  προηγούμενα ναυτικά εγκλήματα και της τραγωδίας του πλοίου «NORMAN ATLANTIC», τα σωματεία μας καλούν τους ναυτεργάτες να ενισχύσουν τον αγώνα τους  για τα ζητήματα της ασφάλειας και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα και θέτουν τους ακόλουθους στόχους πάλης  :   

Οι έλεγχοι της αξιοπλοΐας των πλοίων και η έκδοση των σχετικών πιστοποιητικών να γίνεται με κρατική ευθύνη και τη συμμετοχή των ναυτεργατών , των ναυτεργατικών σωματείων.

Να  καθοριστούν  νέοι  αυστηροί  κανόνες  ναυπήγησης  των  Ε/Γ – Ο/Γ πλοίων  που θα   ενισχύουν  την  προστασία  της  ανθρώπινης  ζωής  στη  θάλασσα

Να καθιερωθεί υποχρεωτικά σύστημα ρυμούλκησης στην πρύμη,  έτοιμο για άμεση και εύκολη χρήση και για τα Ε/Γ  - Ο/Γ πλοία.

Απαγόρευση απόπλου των πλοίων στα οποία  υπάρχουν παρατηρήσεις για σοβαρά προβλήματα ασφαλείας, εξασφάλιση της επάρκειας και καταλληλότητας των σωστικών και πυροσβεστικών μέσων. 

Απαγόρευση απόπλου των επιβατικών πλοίων σε περίπτωση κακοκαιρίας και κατάργηση της ρύθμισης που μεταφέρει την ευθύνη στον πλοίαρχο. 

Άμεσο, ειδικό έλεγχο της αξιοπλοΐας των παρήλικων επιβατικών πλοίων και των πλοίων που έχουν κάνει μετασκευές. 

Προσαρμογή των οργανικών συνθέσεων στις ανάγκες των πλοίων υπολογίζοντας την περίπτωση εκτάκτων καταστάσεων που οι απαιτήσεις αυξάνονται. 

Εξασφάλιση ουσιαστικής  δημόσιας εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης των αξιωματικών και των πληρωμάτων των πλοίων, ειδικό βάρος στην εκπαίδευση για τα σωστικά –πυροσβεστικά μέσα, ειδική φροντίδα για την εξασφάλιση της ελληνομάθειας ως «κοινής γλώσσας» συνεννόησης

Δημιουργία Σταθμών  Έρευνας και Διάσωσης  σε νησιά του Βορείου Αιγαίου , στο Ιόνιο Πέλαγος , στη Μεσόγειο Θάλασσα με διακρατική συνεννόηση.

Εκσυγχρονισμό και  αναβάθμιση  των  εγκαταστάσεων  του συστήματος    GMDSS ( Διεθνούς συστήματος  για  την  ασφάλεια   στη  ναυτιλία  και  για  τις  επιχειρήσεις  έρευνας  και  διάσωσης).


ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΜΗΧΑΝΗΣ Ε.Ν. «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΑΓΕΙΡΩΝ Ε.Ν
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΡΥΜΟΥΛΚΩΝ – ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΙΚΩΝ


                       
                                                                  Πειραιάς  9.1.2015





ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΝΑΥΑΓΟΥ ΤΟΥ NORMAN ATLANTIC

Κάνει ένα κρύο τσουχτερό σήμερα. 5 του Γενάρη του 2015. Βγαίνω για καφέ στο μπαλκόνι. Το άτιμο το τσιγάρο. Δυο μπουφάν και από πάνω ένα παλιό σλίπινγκ μπανκ. Αυτό που έκανα τα πρώτα μου ταξίδια στο Αιγαίο. Προς Αστυπάλαια. Έχει φάει κύματα και έχει δει αστέρια. Ανοίγω τον υπολογιστή. Μπαίνω στο ίντερνετ. Να μάθω τι γίνεται στον κόσμο. Πατάω στο google "NORMAN ATLANTIC".  Να μάθω τις εξελίξεις. Και πέφτω πάνω στο κείμενο που ακολουθεί. Δημοσιευμένο στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ. 

http://www.protothema.gr/greece/article/439740/norman-atlantic-to-sparaktiko-imerologio-enos-epivati/

Αρχίζω να διαβάζω. Αρχίζω να τρελαίνομαι. Τα ξέρω όλα. Τα ήξερα πριν τα διαβάσω και πριν να γραφτούν. Από τις πρώτες ώρες που τα  κανάλια έλεγαν αρλούμπες. Έχω περάσει θάλασσα, έχω δουλέψει και 29 χρόνια με παιδιά. Και όμως η περιγραφή με τρελαίνει. Άλλο το θεωρητικό και άλλο να στα λέει κάποιος που τα πέρασε στο πετσί του. Όσο προχωρώ την ανάγνωση, τα μάτια μου αρχίζουν να βουρκώνουν. Στην αρχή από λύπη. Μετά από οργή. Στο τέλος και από τα δυο και από χαρά. Σωθήκανε οι άνθρωποι. Γύρισαν στα σπίτια τους. Ο Ανδρέας Οικονόμου που γράφει το ημερολόγιο, η γυναίκα του η Ελένη, η κόρη τους η Ελίνα, οι καινούργιοι τους φίλοι...  

Όχι όμως όλοι. Κάποιοι έμειναν για πάντα εκεί. Στα παγωμένα κύματα της Αδριατικής. Δεν μπορεί να τους ξεχάσουμε. Δεν μπορεί να μην κλαίμε. Δεν μπορεί να μη ζητάμε ευθύνες. 

Και για τα εγκληματικά λάθη που οδήγησαν στην τραγωδία. Και για τον εγκληματικό τρόπο της διάσωσης. 

Κι άλλο τόσο δεν μπορεί να μη δώσουμε θερμά συγχαρητήρια σε όσους με αυτοθυσία έπραξαν το καθήκον τους. Το πλήρωμα του ABY JEANNETTE!



Τον μαγκιόρο καπετάνιο του, Solarte Rodrigo Bolo το όνομα. Και παραθέτω τι γράφει ο κύριος  Ανδρέας Οικονόμου, ο ναυαγός που υπογράφει αυτό το τραγικό ημερολόγιο:


"Ο καπετάνιος. Solarte Rodrigo Bolo το όνομα. Υπέροχος, πράος, έξυπνος, πατέρας όλων και αρχηγός. το παρατήρησα αρκετά και κατάλαβα πολλά για τη διαχείριση των ανθρώπων."

Έτσι! Για να μαθαίνουν όλοι οι καπεταναίοι και οι καπετάνισσες τι σημαίνει αληθινός πλοίαρχος.

Αλλά και για το Γιώργο! Πλήρωμα του μοιραίου πλοίου. Που στάθηκε στους ναυαγούς.



Χωρίς αυτόν δε θα γλίτωναν. Παραθέτω και γι' αυτόν ένα χαρακτηριστικό κομμάτι του ημερολογίου:

"Ο Γιώργης αλαφιασμένος τρέχει να μαζέψει τον κάβο που σέρνεται πίσω μας και σε λίγο θα περάσει απ’ την προπέλα. αν το αρπάξει χαθήκαμε. Ο Αι Γιώργης μας όμως ήταν γρήγορος. Με πήρε η κόρη μου στο τηλέφωνο, μου έλεγε αργότερα, και μου λέει, γιατί μπαμπά έφυγες απ’ το πλοίο, τα κανάλια λένε ότι το πλήρωμα παράτησε τον κόσμο. Να μου δώσεις Γιώργο μου την κόρη σου, να της πω εγώ τι έκανε ο μπαμπάς της, του απάντησα και του φίλησα το σπασμένο κεφάλι."



Και τον Ιταλό,  τον Francesco. Πλήρωμα και αυτός. Που έσωσε κόσμο μέσα στο χαμό. Αρχάγγελοι που τα έβαλαν με το θάνατο.

Είπα πολλά. Καιρός να σωπάσω. Να διαβάσετε το αυθεντικό κείμενο του κυρίου Ανδρέα Οικονόμου. Όπως το δημοσίευσε στο προφίλ του στο face book και πήραμε όλοι σειρά να το αναδημοσιεύουμε:

https://www.facebook.com/andreas.oikonomou.58

_______________________________________________________


Επεισόδιο πρώτο: Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ
Σάββατο 27 Δεκέμβρη.

Είναι το ταξίδι που εγώ και η οικογένειά μου το περιμένουμε τόσο πολύ. Είναι η ανάσα της χρονιάς για μας. Και το κάνουμε χρόνια τώρα. Φέτος θα πηγαίναμε στη Βενετία. Η Βενετία είναι παραμυθένια και το χειμώνα πιο πολύ!

Ταξίδι απ’ την Ηγουμενίτσα, ώρα 11και 59 η αναχώρηση. Τέτοια ακρίβεια τρομάρα τους. Στον αληθινό κόσμο η αναχώρηση είναι κάπου μεταξύ 12 και 4 το πρωί.

Πλοίο το Hellenic spirit της ΑΝΕΚ. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές μ’ αυτό. Ξέρω αρκετούς απ’ το πλήρωμα με τα μικρά τους ονόματα. Ξέρουν την Αλίνα μου και μου δείχνουν φωτογραφίες με τα δικά τους παιδιά.

Το Hellenic spirit όταν μπαίνει στο λιμάνι είναι χριστουγεννιάτικο δέντρο. Φώτα παντού, ανοίγει η καρδιά σου και βιάζεσαι να επιβιβαστείς.

Είμαι τελευταίος στη σειρά των ΙΧ αυτοκινήτων και περιμένουμε το καράβι. Προσπαθώ να τακτοποιήσω τα εισιτήρια στο φάκελο και το μάτι μου πέφτει στο όνομα του πλοίου. Norman Atlantic.
Έτσι απλά. Χωρίς καμία ενημέρωση για την αλλαγή. Ούτε καν στο check in μια κουβέντα κάτι…
Άστο μπορεί να είναι κι΄αυτό καλό λέω στην Έλενα για να απαλύνω την απογοήτευση.
Περιμένουμε (το 11 και 59 που λέγαμε, ε καμιά σχέση)

Και έρχεται. Ένα μουντό σκοτεινό πράμα εμφανίστηκε στο λιμάνι. Ο ελιγμός που κάνουν τα πλοία είναι τέτοιος που, εμείς που περιμένουμε στη σειρά, πρώτα βλέπουμε την πλώρη του (το μπροστά για τους αμύητους) και μετά γυρίζει και ακουμπά την πόρτα της πρύμνης (δεν χρειάζεται το εξηγήσω) του στην προβλήτα .

Τούτο, λόγω της απειρίας του Ιταλού κυβερνήτη στο συγκεκριμένο λιμάνι, στάθηκε αρκετή ώρα με την πλώρη προς εμάς. Μας κοίταζε. ΕΤΣΙ ΕΝΟΙΩΣΑ.

Και μου ξεφεύγει μπροστά στο Αλινάκι μου:
ΡΕ ΕΛΕΝΑ ΤΙ ΧΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ.
Κι η Ελενα μούδιασε.

Αυτό άρχισε να γυρίζει. Άραξε. Άνοιξε την πόρτα και τα αυτοκίνητα άρχισαν να μπαίνουν. Εμείς τόση ώρα αμίλητοι. Κοιτούσαμε. Όταν ήρθε η σειρά μου να ξεκινήσω, ρώτησα: Έλενα θα μπούμε; Δεν ξέρω βρε Αντρέα, μου απαντά, εσύ τι λες;

Δεν απαντάω και προχωράω. Κοντοστέκομαι λίγο πριν ανεβούμε στο πλοίο.

Έλενα δεν νοιώθω καλά, της λέω. Ούτε και εγώ, αλλά είναι το ταξίδι που περιμένουμε ρε Αντρέα, Αλινα εσύ τι λες; Το Αλινάκι μου ήθελε πολύ να πάμε.

Μπήκα. Με βάλανε στο πρώτο υπόγειο. Το ασανσέρ ήταν χαλασμένο και ο Ιταλός ναύτης μου είπε ότι θα μας ανεβάσει από κάτι εσωτερικούς διαδρόμους που πάνε αυτοί. Έβλεπα παντού φρεσκοβαμμένες λαμαρίνες, «γαζώματα» φρεσκοβαμμένα όλα φρεσκοβαμμένα. πολύ μπογιά. Η ωραία η γυναίκα, σχολίαζε τρείς μέρες μετά ο καλός μου ο Χρηστάρας, δε χρειάζεται φτιασίδια. Τη μπαμπόγρια τη φτιάν’ς μπας και την παρ κάνα κορόιδο. Ποιος ξέρει τι έκφραση είχα πάρει και γίνεται έξαλλη η Ελενα.

Αμάν ρε Αντρέα με τρομάζεις σταμάτα το πια ή πάμε να φύγουμε.
Πάμε να φύγουμε της λέω και παραδόξως συμφωνεί αμέσως.

Φτάνουμε στη Reception και τους ανακοινώνω ότι δε θέλω να ταξιδέψω και βρίσκω ως αιτία το ότι δεν με ενημερώσανε για την αλλαγή του πλοίου. Δεν πιάνει όμως. Τότε γιατί ανέβηκες, μου λέει ο Αξιωματικός. Τι να του πω; Ότι όλα μέσα μου φωνάζουν φύγε; Θα γίνω γραφικός. Δεν το αντέχω όμως και όταν μου λέει ότι θα μου δώσει δυο site να γράψω τα παράπονά μου, του απαντώ σχεδόν έξαλλος. Από που θα τα γράψω; Απ’ τον πάτο;

Του πάτησα τον κάλο και αγριεύει.
Πόσα παιδιά έχεις κύριε, με ρωτάει.
Ένα, του απαντώ, εγώ όμως έχω τρία και νομίζεις ότι θέλω να πνιγώ;

Όχι του λέω ξέρω ότι δε θέλεις να πνιγείς αλλά εσύ είσαι υποχρεωμένος να μείνεις μέσα, εμένα είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ.

Ζητώ να δω το πλοίαρχο και με οδηγούν στο ύπαρχο κύριο Παύλο ……. (σήμερα άκουσα στις ειδήσεις ότι στο καράβι έκανε ότι μπορούσε για να σώσει κόσμο και τον συγχαίρω γι αυτό. Εύχομαι όση ώρα πάλευε να είχε στο μυαλό του τι στη μικρή μου κόρη και αυτό να του έδινε δύναμη)
Ο κύριος Παύλος με αντιμετώπισε με το γνωστό Ελληνικό υφάκι. Ήρθε ο περίεργος που του μυρίζει η καμπίνα και πρέπει να τον ανεχτώ τον μαλάκα.

Με άκουσε με θυμήθηκε που έχουμε ξαναταξιδέψει μαζί. Είναι γκρινιάρης ο σύζυγος λέει στην Έλενα τον θυμάμαι είχε ξαναδιαμαρτυρηθεί κάποτε. Είπε με ύφος κολητού.

Φωνές, καυγάς, κάποιος κάνει σσστ κοιμόμαστε, αγριεύω και μ’ αυτόν και είπα κάτι Γαλλικό. Κατεβαίνουμε και βγαίνουμε απ’ το πλοίο. Έρχεται και ένας νεαρούλης μουσάτος της ΑΝΕΚ να μου μιλήσει και να μου εξηγήσει ότι έχω άδικο και αυτό που ζητάω δεν μπορεί να γίνει. Μου σπάει τα νεύρα και ακούει και τι δεν ακούει. Είχε ένα υφάκι, expert της NASA και πάνω. Δεν ασχολήθηκα πολύ μαζί του. Βλέπω το αυτοκίνητο του λιμενικού και πηγαίνω προς τα κει. Ένα κοριτσάκι με στολή με ακούει, ξαφνιάζεται, μου λέει ότι αυτή δεν ξέρει τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση και πρέπει να καλέσει την αξιωματικό υπηρεσίας. (Τελικά το κοριτσάκι αυτό ήταν η πιο πρόθυμη και η μόνη που έδειχνε ότι κατάλαβε τι ένοιωθα. Ισως.)

Η κυρία λιμενάρχης στο τηλέφωνο με αντιμετωπίζει με το γνωστό δημοσιοϋπαλληλικό τρόπο.

Παρακαλώ ο κύριος……

Τέλος πάντων αυτό που ζητάτε δεν γίνεται, αλλά μπορείτε να κάνετε μήνυση στην εταιρεία αλλά να ξέρετε ότι η μήνυση είναι ακριβή. Εδώ τα χάνω και καταλαβαίνω ότι παλεύω το ανίκητο. ΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ.

Δε μπαίνω και απαιτώ να μου βγάλετε το αυτοκίνητο, ουρλιάζω.

Αυτό δε γίνεται κύριος Απαντά ο κύριος Παύλος εκτός αν θες να σου ζητήσω αποζημίωση για τη ζημιά που θα πάθουν τα εμπορεύματα απ’ την καθυστέρηση. Ολοι αυτοί, μου δείχνει τα φορτηγά, θα σου ζητάνε αποζημιώσεις. Και μου σου πω τι είπε σε μένα η Λιμενάρχης. Τι σου είπε ρε μεγάλε τον ρωτάω απορημένος, αφού τώρα μίλαγα μαζί της.

Την πήρα εγώ πριν από σένα, μου απαντά, και μου είπε να σου κάνω μήνυση για παρακώληση συγκοινωνιών.

Εδώ αρχίζω και φοβάμαι ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνει το δικό μου.
Το τελευταίο όπλο.
Καλά φύγετε, του λέω, αλλά να δω πως θα βγάλεις τα άλλα αυτοκίνητα που τα έχω κλείσει, γιατί κλειδί εγώ δεν δίνω.
Σιγά το πρόβλημα, μου λέει, στην Αγκόνα θα το πάρει γερανός και θα το πετάξει έξω.
Μείνε στο λιμάνι.
Έχασα.
Μπήκα μέσα.


Επεισόδιο δεύτερο: Η CHRISTINE ΞΥΠΝΑΕΙ
(Για τους μικρότερους, ψάξτε για ένα film του 80 με τίτλο CHRISTINE και θα καταλάβετε)

Δυο ώρες περίπου τους πάλευα. Με είχαν χεσμένο εξ’ αρχής.
Μπαίνοντας στο πλοίο πάλι, τα φορτηγά είναι τόσο σφηνωμένα που αδυνατούμε να βρούμε τρόπο να περάσουμε. Για να φτάσω στην πόρτα, το στήθος μου σερνόταν στον τοίχο και η πλάτη μου ξεσκόνιζε ένα φορτηγό. Χάλια έγινα, λέω στην Ελενα, εγώ δεν πήρα μπουφάν μου απαντάει, το άφησα στο αυτοκίνητο.
Η καμπίνα ένα χάλι και μισό. Σαν κάτι θυρωρεία σε ταινίες του 60. Έχουμε όμως χάσει και δε μας παίρνει για τίποτε.
Θα έχει κύμα; Ρωτάει με αγωνία η Ελενα την κοπέλα που μας συνόδεψε μέχρι την καμπίνα. Τώρα να μη σας πω και ψέματα, απαντά, λίγο θα κουνήσει μέσα, αλλά μη φοβάστε είναι πολύ γερό. Αυτό φτιάχτηκε για το Βόρειο Ατλαντικό αντέχει.
Για κάποιο Ριο Αντίρριο του Βορείου Ατλαντικού, σκέφτομαι, Ηγουμενίτσα Αγκόνα ……. Θα δούμε.
Απ’ το σφίξιμο που νοιώθουμε πέφτουμε να κοιμηθούμε και οι τρεις στην ίδια κουκέτα. Αδύνατον.
Ελάτε παιδιά ο καθένας στο κρεβάτι του, λέω, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να είμαστε πτώματα αύριο. (Παραλίγο)
Εγώ κοιμάμαι κάτω η Αλίνα κάτω και η Ελενα στην πάνω κουκέτα.
Είμαστε στ’ ανοιχτά και με ξυπνάει ένας ενοχλητικός θόρυβος. Το καράβι κουνάει, λίγο, και κάτι σα μεταλλικό κουτί στην πάνω από τη δική μας καμπίνα είναι στο πάτωμα και χτυπάει μια από δω μια από κει. Χρρρρρρ ντουκ Χρρρρρρρ ντουκ, την τύχη μου μέσα. Πάει ο ύπνος. Τα καταφέρνω ξανακοιμάμαι. Κάποια στιγμή ακούω την Ελενα να μου λέει, Αντρέα φοβάμαι θα κατέβω να κοιμηθούμε μαζί. Ξανακοιμάμαι. Αντρέα κρυώνω, μου λέει κάποια στιγμή, θα σηκωθώ να βάλω και δεύτερο θερμοεσώρουχο (Σωτήριο) Η ώρα πρέπει να είναι 4 και μισή. Ξανακοιμόμαστε. Όμως απ’ τις ομιλίες έχει ξυπνήσει και η Αλίνα. Δεν περνάνε μερικά λεπτά και η Αλίνα λέει δυνατά ψιθυριστά, μπαμπά είδα φωτιά στο παράθυρο.
Κοιμήσου αγάπη μου, της απαντώ, κάποιος κεραυνός θα ήταν, τι φωτιά αποκλείεται.
Ναι ρε Αντρέα μου λέει η Έλενα, κάτι μυρίζει. Ακούω ότι ενεργοποιείται το μεγάφωνο του δωματίου και μια αγωνιώδης κοφτή πρόταση ακούγετε ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ. Ανάβω το φωτάκι του κρεβατιού, βλέπω καπνό στο δωμάτιο. Κοιτάζω στο παράθυρο και βλέπω τη φωτιά που είδε η Αλίνα. Κάτω και λίγο πιο πίσω.
Καιγόμαστε ουρλιάζει η Έλενα και ανοίγει την πόρτα. Στο διάδρομο σαστισμένες φιγούρες μέσα σε καπνό. Παιδιά τι καίγεται ρωτάει μια γυναίκα. Φωτιά φωνάζει κάποιος. Αντρέα μου καιγόμαστε ουρλιάζει η Έλενα και καταρρέει στο διάδρομο.
Την αρπάζω απ’ τους ώμους και την ταρακουνάω. Όχι τώρα, Λενιώ όχι τώρα σε παρακαλώ πρέπει να σώσουμε την Αλίνα. Σηκώνεται. Η Αλίνα είναι πίσω μας και φωνάζει μαμά μαμά. Γυρίζουμε στη καμπίνα. Λέω στην Αλίνα να ντυθεί όσο μπορεί πιο γρήγορα. Ντυνόμαστε και εμείς. Το δωμάτιο έχει γεμίσει ασφυκτικά με καπνούς. Δεν μπορώ να βρω τα παπούτσια μου ούτε η Αλίνα τα δικά της. Μένουμε με τις χαριτωμένες παντοφλίτσες του ΙΚΕΑ που είχαμε αγοράσει το πρωί. Αρπάζω ένα φάκελο που είχα πάνω στο τραπέζι γιατί είχα το τηλέφωνο μέσα. Πάνω στο φάκελο ήταν και τα γαλιά μου και τα πήρα κι’ αυτά. Βγαίνουμε πάλι στο διάδρομο τρέχοντας προς τα Deck. Ακούγονται από κάτω μας κάτι σα δυνατά χτυπήματα. Τι χτυπάει, ρωτάω. Δε χτυπάει ρε φίλε, σκάνε κάτω τα φορτηγά, δεν ακούς, μου λέει ένας που πέρναγε τρέχοντας δίπλα μας, τρέξτε έξω.
Τρέξαμε και βγήκαμε έξω. Αρκετός κόσμος. Βιασύνη αλλά όχι πανικός. 9 με 10 μποφώρ. Η φωτιά είναι τεράστια και φλόγες αναπηδούν απ’ τα πλάγια του πλοίου απ΄το κάτω γκαράζ.
Η Ελενα προχωράει μπροστά η Αλίνα στη μέση και εγώ πίσω. Κολλητά. Η Αλίνα είναι απίστευτα ψύχραιμη. Στο μυαλό μου έχει κολλήσει η σκέψη, ακολούθα τις οδηγίες και μη πανικοβληθείς.
ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ. ΟΔΗΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ.
Ψάχνουμε για σωσίβια. Βλέπω ότι τα παίρνουν από ένα μεγάλο άσπρο κουτί. Τρέχουμε εκεί. Είναι κάποιος μέσα και χωρίς να τον ρωτήσω μου δίνει ένα. Άλλο ένα και ένα παιδικό του λέω. Σκύβει ψάχνει και βρίσκει το παιδικό. Είσαι πλήρωμα τον ρωτάω, τι κάνουμε τώρα; Επιβάτης είμαι μου απαντάει πηδώντας απ’ το κουτί.
Πώς τα βάζουμε τα σωσίβια; Εδώ βλέπω κάποιον που ήταν πλήρωμα. Ο πρώτος που είδα. Πως το δένουμε, του λέω, δέσε της κόρης μου και της γυναίκας μου σε παρακαλώ. Μας τα έδεσε. Τώρα τι κάνουμε; Απ΄ το μυαλό μου, η ιδέα της εγκατάλειψης του πλοίου, ακόμη δεν είναι αποδεκτή. Η λαμαρίνα είναι πολύ ζεστή και ξαφνικά βλέπω δίπλα μου μια μικρή κόκκινη κουκίδα, καταλαβαίνω τι είναι, ανοίγω το βήμα σπρώχνοντας την Αλίνα. Η παντόφλες κολλάνε στο πάτωμα και σε κάθε βήμα νοιώθω ότι θα μου φύγουν. Η μικρή κόκκινη κουκίδα σε δευτερόλεπτα έγινε ασπροκόκκινος κύκλος και άνοιξε. Η λαμαρίνα έλειωνε. Έλειωνε παντού.
Τότε η Ελενα μεταμορφώνεται. Τόση ώρα άκουγα κάτι μουρμουρητά, κρίμα, γιατί ρε γαμώτο, ως εδώ ήταν, το Αλινάκι μου τι φταίει …. και ξαφνικά γίνεται θηρίο. The eye of tiger το ξέρετε; Πάμε φύγουμε μου λέει. Όχι ρε Έλενα της λέω, γιατί ξέρω πόσοι χάνονται τη στιγμή που προσπαθούν να μπουν στη βάρκα. Πάμε να φύγουμε Αντρέα μου ουρλιάζει αγριεμένη. Έχει δει τη σωσίβια λέμβο και πάει προς τα κεί. Όμως εγώ δεν έχω δει πλήρωμα εκεί και ξέρω ότι δεν έχει κάγκελα και είναι το χάος μετά. Πηδάει το πρώτο κάγκελο και κατευθύνεται στη λέμβο. Λενιώ πρόσεχε το κενό πρόσεχε, ουρλιάζω. Στη λέμβο γίνεται χαμός. Τη έχουν σηκώσει την έχουν βάλει σε θέση πτώσης και αιωρείται. Κόσμος είναι ήδη μέσα, κόσμος προσπαθεί να μπει μέσα. Καταφέρνει να μπει μέσα. Έχουμε περάσει και εμείς το κάγκελο και κρατάω κόντρα στα βήματά μου για να μη με σπρώξουν και πέσουμε στο κενό. Μόλις η Έλενα μπήκε στη λέμβο γυρνάει και φωνάζει, Αντρέα την Αλίνα δώς μου την Αλίνα.. Διστάζω γιατί πρέπει να τη σηκώσω πάνω απ΄το κενό. Ξέρω ότι δεν μπορώ να την κρατήσω πολύ ώρα έτσι, αν δεν την αρπάξει αμέσως. Και η Έλενα δεν φτάνει να έρθει πιο κοντά. Δεν το κάνω. Δεν τη δίνω. Ουρλιάζει, την κόρη μου την κόρη μου. Το αποφασίζω, τη σηκώνω και την κρατάω στο κενό. Τότε γυρίζει ένας γεροδεμένος άντρας την αρπάζει και την τραβάει μέσα. Όλα είναι πιο εύκολα τώρα. Η Λέμβος ταλαντώνεται και πέφτει. Όμως ένα μέτρο πιο κάτω μπλοκάρει, μένει κρεμασμένη και αιωρείται. Αυτό ήταν. Αρκεί να πιαστώ απ’ το σίδερο πού σημάδευα και να περάσουν τα πόδια μου μέσα. Όρμησα. Το έπιασα το σίδερο (αλλά κουτούλησα και σπάσαν τα γυαλιά μου) πέρασα μέσα. Είμαστε όλοι μαζί. Σωθήκαμε!
Τα δύσκολα πέρασαν. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα.


Επεισόδιο τρίτο: ΚΑΡΑΒΙ ΕΝΑ.
ΑΠ’ ΤΟ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, ΣΤΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΦΥΛΑ ΜΑΣ!

Είμαι μέσα. Πετάω τα σπασμένα γυαλιά μου. Όσοι φοράνε γυαλιά καταλαβαίνουν την απελπισία μου. Θα το ζήσω με την τύφλα μου..
Η βάρκα μέσα είναι ΣΧΕΔΟΝ ΑΔΕΙΑ. Η κατασκευή της είναι τέτοια, με τα διαδρομάκια και τα καθίσματα, που όλοι μπλοκαρίστηκαν στον πρώτο διάδρομο. Σφήνωσαν οι κνήμες και οι φτέρνες και κανένας δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Και έφραξε η πρόσβαση στο εσωτερικό της. Η ανορθόδοξη είσοδός μου στη λέμβο με έσωσε απ’ το μπλοκάρισμα. Η Έλενα όμως ούρλιαζε, τα πόδια μου τα πόδια μου, και δίπλα το Αλινάκι μου ούρλιαζε, σάντουιτς ανάμεσα στην Έλενα και ένα τεράστιο άνδρα που προσπαθούσε ο δόλιος να σωθεί, αλλά και να μη τις λειώσει. Τράβηξα κοντά μου την Αλίνα. Ένοιωσα σα να την ξεκόλλησα. Κοιτώντας χαμηλά στα πόδια της για να βεβαιωθώ ότι είναι εντάξει, είδα το Ράφι (Ραφαήλ) ένα μικρό αγοράκι τεσσάρων ετών, πεσμένο σ’ αυτόν τον καταραμένο διάδρομο και να τον πατούν. Ήταν τυχερός γιατί το τεράστιο σωσίβιό του τον προστάτευσε. Τον άρπαξα και αυτόν και τον πέταξα στα καθίσματα. Καμιά σκέψη, χωρίς λόγια, μια κίνηση μόνο. Και τον ξέχασα.
Τον ξαναείδα αργότερα στην αγκαλιά της Αλεξάνδρας μαζί με τον αδελφό του.
Η Έλενα, γυάλιζε το μάτι της είπαμε, σπρώχνει τον άνδρα με δύναμη απεγκλωβίζεται και καταφέρνουν και οι δυο να κάνουν το επόμενο βήμα στον επόμενο διάδρομο. Ο ένας πάνω απ’ τον άλλο με κάθε τρόπο καταφέρνουμε να απλωθούμε σ’ όλη τη λέμβο. (η δημοσιογράφος, αργότερα, με ρώτησε: πείτε μου τι γινόταν μέσα στη βάρκα, ουρλιάζανε κλαίγανε..) Απόλυτη σιγή. Κάποια βογγητά πόνου, παιδικά ονόματα, Νίκο, Κορίννα, Ράφι, Αλίνα, Ρόμι και η απάντηση που επιβεβαίωνε ότι είναι καλά.
Η βάρκα όμως είναι κολλημένη. Οι καπνοί έχουν πνίξει τα πάντα. Μέσα στη βάρκα είναι πολύ δύσκολο να αναπνεύσεις. Αυτό που αναπνέω μου προκαλεί έναν απίστευτο σπασμό στο στομάχι και ξερνάω. Ξερνάω ασταμάτητα. Ξερνάνε κι’ άλλοι, ξερνάνε όλοι. Συνέχεια. Γιατί δεν πέφτουμε, φωνάζει κάποιος. Ακούω Ιταλικά που είναι μάλλον εντολές κάποιου απ’ το πλήρωμα προς κάποιον άλλο. Έχουμε τουλάχιστον δυο ναυτικούς σκέφτομαι, ενώ είμαι γονατισμένος στα τέσσερα και ξερνάω για χιλιοστή φορά. Ξέρω ότι αυτό που μου συμβαίνει δεν είναι ναυτία και ανησυχώ πολύ. Αν έχω δηλητηριαστεί ποιος θα τις φροντίσει. Και συνεχίζω να ξερνάω. Μπαμπά είσαι καλά, φωνάζει έντρομη η Αλίνα μόλις με είδε να γονατίζω. Μου φώναζε συνέχεια και εγώ να μη μπορώ να σηκώσω ούτε το δαχτυλάκι μου απ’ το ξέρασμα. Μόνο το μυαλό μου και το στομάχι μου υπερλειτουργούσαν και όχι μ’ αυτή τη σειρά. Κάποια στιγμή κατάφερα να σηκώσω το αριστερό μου χέρι και να της κάνω τη γνωστή κίνηση με τον υψωμένο αντίχειρα. Μαμά καλά είναι, φώναξε και σταμάτησε. Ο Ιταλός συνεχίζει να φωνάζει. Κάτι για ανεμόσκαλα ακούω κάποιος ανεβαίνει ή κατεβαίνει στη βάρκα. Στις Ιταλικές φωνές προστίθενται και Ελληνικές. Είναι οδηγίες στα Ελληνικά. Λύσε το …. στρίψε το …. ναυτικοί όροι που δεν κατανοώ. Έχουμε και Έλληνα πλήρωμα σκέφτηκα. Ακόμα καλύτερα. Ήταν ο Γιώργης απ’ τους Αγίους Σαράντα (και ένας αυτός σαρανταένας). Πλήρωμα. Είχε κατέβει στη λέμβο για να τη λύσει. Και την έλυσε. Και σκάσαμε στο νερό. Νόμισα ότι σπάσανε όλα τα κόκαλά μου. Δεν γίνεται άλλο με το ξέρασμα είπα και σήκωσα το κορμί μου φωνάζοντας και ξερνώντας ταυτόχρονα. Αλίνα Έλενα. Καλά είμαι, μου απαντά η Έλενα και ξερνάει. Μπαμπά έκανα εμετό, κλαψουρίζει το Αλινάκι. Δε μπορώ να μιλήσω και της χαϊδεύω τα μαλλιά. Πάμε να φύγουμε.., πάρτε τη βάρκα από δω.., θα σκάσουμε.., θα πνιγούμε απ’ τους καπνούς… . ανοίχτε τις τέντες… Τώρα ναι ουρλιάζουν αρκετοί. Η Ελενα ανοίγει κάτι σαν παράθυρο δίπλα και πάνω απ’ το κεφάλι μου. Τη βοηθάει ο Genaio. Ιταλός, πλήρωμα. Μπαίνει δυνατός αέρας, με χτυπά στο πρόσωπο και νοιώθω καλύτερα. Νοιώθω ανακούφιση γιατί φεύγουμε. Τότε, απ’ το παράθυρο που μπήκε ο αέρας, σήκωσα το κινητό μου και τράβηξα το videaki που είδατε. Η μηχανή της λέμβου ανάβει. Ξεκινάει. Ημασταν, έμαθα αργότερα, καμιά πενηνταριά πάνω κάτω. Μόλις απομακρυνόμαστε απ’ το πλοίο, καταλαβαίνω ότι τόση ώρα μας έκοβε τον αέρα με τον όγκο του. Γι’ αυτό μπορέσαμε να μετακινηθούμε να καθίσουμε, να βγάλω video….. Και άρχισε.
Τα 10 μποφώρ ήταν αλλιώς πάνω στο σιδερένιο κολαστήρι κι αλλιώς στην πλαστική λέμβο. Τόχετε δεί στο σινεμά ε; Το είχα δει και εγώ. Καμιά σχέση!!!
Δεκαπέντε μέτρα πάνω, γύρισμα η μύτη, βουτιά σχεδόν ελεύθερη πτώση. Σκάσιμο. Αντε πάλι απ’ την αρχή. Νερά από παντού. Η βροχή δυναμώνει, αστραπές, αέρας πολύ αέρας. Κύματα, που μια φορά που τόλμησα μέσα στο σκοτάδι να τα κοιτάξω κατάματα, ένοιωσα το μεγαλύτερο φόβο της ζωής μου. Κάποιοι που με ξέρετε θα ξέρετε ότι η θάλασσα ήταν ο εφιάλτης μου από παιδί. Και τον ζούσα. Δεν ξανακοίταξα. Κλείσαμε ότι άνοιγμα ήταν ανοιχτό. Το παράθυρο δεν έκλεινε και όταν ξεσκάλωσε έπιασε το χέρι του Genaio και παραλίγο να του το κόψει. Πιαστήκαμε σφιχτά ο ένας με τον άλλο. Σιωπή. Μόνο ο Genaio βόγκαγε ματωμένος και οι Ιταλοί και ο Γιώργης κάτι λέγαν. Στα ναυτικά.
Και τότε αρχίζει το ξέρασμα 2.
Αυτή τη φορά από ναυτία. Και τι να βγάλεις; Πόνος ατελείωτος. Κάποια στιγμή ο σπασμός του εμετού έμεινε πάνω από ένα λεπτό και νόμισα ότι θα πάθω ασφυξία. Ξερνούσαμε ο ένας πάνω στο άλλο και δεν λέγαμε τίποτα. Καθόμουνα στο μεσαίο διάζωμα θέσεων είχα την Αλίνα δεξιά μου και μετά η Έλενα. Σφιχτά. Απέναντί μου ήταν η Ράνια.Ξυπόλυτη. Κράταγε σφικτά την κορούλα της την Κορίννα. Δίπλα της ο Σπύρος ο άνδρας της κρατούσε το γιό τους το Νικόλα. Ο Σπύρος ήταν ακίνητος με κλειστά τα μάτια, σα να μην ελέγχει το κεφάλι του που κρέμονταν απ’ τον λαιμό του. Είχα πάθει υποκαλιαιμία, μου εξήγησε μετά (ο Σπύρος και Ράνια είναι γιατροί) και προκαλεί μυϊκή απόλυτη αδυναμία. Καλέ μου Σπύρο μόνο η λέξη μου έλλειπε το υπόλοιπο το ήξερα.
Ο Ιταλός έψαχνε κάτι σε κάτι μπαούλα. Ήταν νερό, σε σακουλάκια. Εφτασε ένα στα χέρια μου αλλά στάθηκε αδύνατο να το ανοίξω. Είδα ένα μισοάδειο στο πάτωμα και ήπια. Άρχισα να στυλώνομαι. Η Έλενα δεν ξέρω αν ήπιε η Αλίνα δεν ήθελε.
Αρχισε να ξημερώνει. Μάλλον ο Ιταλός είδε ένα καράβι και πήγαινε σφαίρα κατά πάνω του. Έτσι ήτανε. Το είδα και εγώ. Η Έλενα σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο.
Φωνές, ουρλιαχτά, βοήθεια Help, aiuto, Η Αλίνα σηκώθηκε κι αυτή και φώναζε κι αυτή στα ελληνικά στα αγγλικά στα ιταλικά. Ότι άκουγε προσπαθούσε να το φωνάξει. Και πλευρίζουμε το πλοίο. Φόρα είχαμε, κύμα είχε, ο Ιταλός τρελάθηκε, και το κάρφωσε το βαρκάκι στα πλευρά του πλοίου. Άκουσε και τι δεν άκουσε απ’ το Γιώργη το δικό μας.
Ένα container ήταν το πλοίο, με λίγο φορτίο άρα με μικρό βύθισμα. Ουρανοξύστης μου φάνηκε στο ύψος. Χάος. Αλλά σωθήκαμε. Σωθήκαμε;
Η μηχανή με το τράκο έσβησε και ποτέ δεν ξαναλειτούργησε. Η βάρκα ακυβέρνητη. Πετάνε σχοινιά. Ο Γιώργης δίνει μάχη να τα δέσει. Το ίδιο και ο άλλος Ιταλός ο Francesco και κάποιοι επιβάτες. Μάχη. Γιατί δεν έχουμε μηχανή και πώς να σταθείς δίπλα στο πλοίο.
Τότε κατέρριψα το ρεκόρ φόβου που είχα από λίγες ώρες πριν.
Το κύμα μας σήκωσε στο Θεό και μας έσκασε πάνω στο σιδερένιο τοίχο. Τιναχτήκαμε απ’ τις θέσεις μας. Έχασα την Αλίνα. Τα πόδια μου τσακίστηκαν στο διάζωμα των καθισμάτων. Η Έλενα χτύπησε το κεφάλι της σε ένα σίδερο γιατί έπεσε με ορμή κάποιος πάνω της. Και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι έγινε, πάλι δεκαπέντε μέτρα πάνω, κι άλλο σκάσιμο στον τοίχο.
Σε κάθε χτύπημα το βαρκάκι να σπάει, να ανοίγει και να μπάζει νερά.
Εδώ αναλαμβάνει η Ράνια. Μιλάει Αγγλικά και Ιταλικά. Αρκετές φορές μετέφρασε αυτά που μας έλεγε ο Ιταλός. Τώρα όμως ανέλαβε για τα καλά. Όρθια, ξυπόλητη, είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δικούς μας Ιταλούς, στο Γιώργη και στο πλήρωμα του πλοίου που καταλαβαίνουν (;) Αγγλικά. Νάσαι καλά κοριτσάρα μου!!! Οι γυναίκες έχουν αναλάβει!
Το πλοίο αφήνει μια ανεμόσκαλα. Όσοι μπορούν να σταθούν βοηθάνε. Πιάνουνε την ανεμόσκαλα, τη χάνουμε, σκάμε πάνω στο πλοίο. Αυτό να γίνεται συνέχεια. Οι κάβοι σπάνε κάτι χτυπάει το Γιώργο και του ανοίγει το κεφάλι. Όλη την ώρα είναι με το μισό κορμί έξω απ’ τη βάρκα δίνει οδηγίες, τραβάει σχοινιά, αφήνει σχοινιά. Κάποια στιγμή το πλοίο παίρνει τέτοια θέση που κόβει τον καιρό. Η ανεμόσκαλα μένει για κάποια δευτερόλεπτα στα χέρια μας και φεύγει ο πρώτος. EΙΝΑΙ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΤΗ ΒΑΡΚΑ. Γι’ αυτό βιαζόταν.
Δεύτερος φεύγει ένας Έλληνας. Αργότερα έμαθα ότι ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΛΗΡΩΜΑ. Όχι ο Γιώργης, αυτός είναι εδώ και ματώνει!!! Τον ξέρουμε ποιος είναι. Θα περιμένω να δω τι θα πει και μετά θα πράξουμε. Γιατί όσο ανεπίτρεπτο κι’ αν είναι να σε εγκαταλείπουν αυτοί που μπορούν, στο βάθος καταλαβαίνω την ανάγκη να σωθεί και να δει τα παιδιά του. ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.
Οι εκπαιδευμένοι λάκισαν. Ήρθε η ώρα να φύγει κάποιος από εμάς.
Το σφυροκόπημα συνεχίζεται. Σκάμε πάνω στο πλοίο. Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μένουμε εκεί, πρέπει να πιάσεις την ανεμόσκαλα και να ανέβεις τουλάχιστον πέντε σκαλοπάτια. Αν αργήσεις, σε βρίσκει η βάρκα και σε λειώνει πάνω στο πλοίο. Κάποιος αποφασίζει να το κάνει. Δεν μπορεί. Άργησε. Βρέθηκε ανάμεσα. Δεν τον ξαναείδαμε.
Προσπαθεί ένας ακόμη. Τα καταφέρνει! Νομίζω και ένας τρίτος. Χάνεται ο τέταρτος.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. Η Αλίνα μου με σφίγγει.
Εγώ έχω παγώσει! Εδώ νοιώθω τον υπέρτατο φόβο όταν συνειδητοποιώ ότι αυτό που φαινόταν σωτηρία, το πλοίο, μπορεί να είναι ο τάφος μας. ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΙΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑ. ΟΥΤΕ ΜΟΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑΤΟ ΚΑΝΩ. ΑΝ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΕΘΑΝΑΜΕ.
Ηταν η πρώτη απ’ τις δυο φορές που σκέφτηκα το θάνατο. Απ’ την πρώτη στιγμή κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι θα τα καταφέρουμε. Ηταν η πρώτη φορά που έχασα επαφή μαζί του.
Το πλοίο ξαναγύρισε, ο καιρός μας ξανάπιασε στο μέγιστο, τα χτυπήματα στο πλοίο διέλυαν πλέον εμφανώς τη βάρκα. Ο Γιώργος βγάζει ένα σουγιά και κόβει τα σχοινιά που μας δένανε στο πλοίο. Φεύγουμε μακριά απ’ αυτό που νομίσαμε ότι θα μας σώσει. Και ενώ τόση ώρα δεν έβρεχε, μόνο φυσούσε, ξεσπά μπόρα.


Επεισόδιο τέταρτο: TΩΡΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΦΟΒΑΜΑΙ!

Πάει το πλοίο. Σε μερικά λεπτά το χάσαμε. Τώρα ξέρουμε. Δεν είναι το δύσκολο να βρεις το πλοίο. Το δύσκολο είναι να ανέβεις σε πλοίο από ακυβέρνητη βάρκα.
Τώρα έχουμε εμπειρία. Η βροχή λιγοστεύει και σχεδόν δεν τη νοιώθουμε. Έκανε κάτι τέτοια ο καιρός. Σαν να έπαιζε κάποιος φλιπεράκι. Κάπου κάπου μας ηρεμούσε για λίγα λεπτά, φτερούγιζε η καρδία μας και ξαφνικά πατούσε το κουμπάκι κι άρχιζε το σφυροκόπημα.
Μια τέτοια ανάπαυλα είναι και τώρα. Δεν μιλάμε πολύ. Λίγα λόγια. Είσαι καλά.., σ’ αγαπώ.., μη φοβάσαι.., κρυώνεις… Κρυώνω πολύ μου λέει η Αλίνα. Αντρέα έχω παγώσει λέει η Έλενα δεν αντέχω άλλο! Τις τρίβω με μανία. Στην πλάτη στα χέρια όπου και όπως μπορώ. Η Αλίνα μου φοράει τα παντοφλάκια της, εγώ φοράω το παντοφλάκι μου. Με δυο παντόφλες μπήκα στη βάρκα, σε κάποιο τράκο έχασα τη μία. Η Ράνια απέναντι αρχίζει να τουρτουρίζει. Βάλε τις πατούσες σου ανάμεσα στα πόδια μου, της λέω. Φορούσα κοτλέ παντελόνι. Σφίγγω με δύναμη τις πατούσες της ανάμεσα στις κνήμες μου και αμέσως καταλαβαίνω τη διαφορά θερμοκρασίας.
Ήταν ξύλο τα πόδια της. Έσφιγγε την Κορρίνα ρωτούσε το Σπύρο και τον Νικόλα πως είναι. Όλοι αγκαλιασμένοι. Δεν κοιτούσα αλλού. Μόνο τους ανθρώπους που είχα γύρω μου. Η Ελενα κρύωνε πολύ. Την τύλιξα με ένα δεύτερο σωσίβιο και κάλυψα μερικά σημεία του κορμιού της. Ηταν το πρώτο ταξίδι που δεν πήρα βαρύ ζεστό μπουφάν. Ελενα της είχα πει, φέτος θα πάρω ένα ελαφρύ υφασμάτινο μπουφάν και άλλο ένα αμάνικο με πούπουλα. Αν θα έχει κρύο θα τα φοράω και τα δυο αν δεν θάχει θα φοράω το ένα. Μόνο που τώρα φόραγα το ελαφρύ κι μια θερμοφανέλα.
Να βγάλω το σακάκι; Δεν θ’ αντέξω. Ναι έκανα τέτοιες σκέψεις! Μετρούσα τι ρούχα φόραγαν τα κορίτσια μου. Η Αλίνα μου ήταν μάλλον εντάξει. Κάτι παράξενο.
Τα παντοφλάκια μούσκεμα κι όμως κρατούσαν θερμότητα. Το ήξερα, γιατί η διαφορά θερμοκρασίας στα δυο πέλματά μου ήταν σημαντικά διαφορετική. Την Ελενα την έσωζε το δεύτερο θερμοεσώρουχο και η αδιάβροχη επένδυση του πουλόβερ που φορούσε. Κρύωσε μόλις κάθισε. Ήξερα ότι όταν θα ξαναγρίευε θα ξεχνούσε το κρύο. Η προσευχές της Ράνιας ακούγονται πια δυνατά. Με ανακουφίζουν.
Ανάπαυλα τέλος. Βροχή ξαφνική και δυνατός αέρας. Μπουρίνι. Κι’ άλλο πλοίο φαίνεται. Μας είδε; Φωνές, κραυγές, η σκηνή ξαναστήνεται.
Ο Francesco και ο Γιώργος παλεύουν με τα σχοινιά. Η Ράνια πάλι ο ενδιάμεσος κρίκος. Η Ελενα φωνάζει για βοήθεια το ίδιο και η Αλίνα. Φωνάζουν κι’ άλλοι. Εγώ κρατάω την Αλίνα. Και αρχίζει το σφυροκόπημα. Τώρα όμως ξέρουμε. Τώρα το βαρκάκι είναι ήδη σπασμένο και ξέρουμε τι θα ακολουθήσει. Κάθε φορά που κατευθυνόμαστε με ορμή πάνω στο πλοίο κάποιος φωνάζει δυνατά Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΚΟΡΠΑ. Και τσακιζόμαστε. Και ξαναπιάνουμε τη σκάλα. Τώρα ο πρώτος που φεύγει ξέρει και τα καταφέρνει. Ο δεύτερος, ένας Ιερέας ,όχι όμως Έλληνας, Βούλγαρος μάλλον είπαν, αποφασίζει να ανέβει. Είναι εύσωμος. Πολύ. Έχουμε βρει συντονισμό. Ο Γιώργος παρακολουθεί το κύμα. Άμα έρχεται μεγάλο, φωνάζει όχι όχι και αφηνόμαστε. Και τσακιζόμαστε.
Όταν έρχεται μικρό φωνάζει, τώρα τώρα, ο Francesco και δυο ακόμη, πιάνουν την ανεμόσκαλα και πρέπει να φύγεις γρήγορα. Κάθε φορά που προσπαθεί κάποιος είμαστε όλοι βουβοί. Ο Ιερέας πιάνει την ανεμόσκαλα, ο Γιώργης του λέει τώρα, ο Ιερέας διστάζει, φύγε, του φωνάζουν, φύγε, ο Ιερέας ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι και μένει εκεί. Η βάρκα μας σηκώνεται απ’ το επόμενο μεγάλο κύμα και σκάει πάνω στο πλοίο. Στην ανεμόσκαλα δεν είναι κανείς. Κι όμως η διαδικασία συνεχίζεται. Χωρίς λεπτό χαμένο (Αυτό ήταν ήταν σοκαριστικό για όλους. Το ότι δε νοιώθαμε τίποτα. Ο επόμενος). Η επόμενη ήταν μια κυρία. Η πρώτη γυναίκα που θα προσπαθούσε. Δυο προσπάθειες έκανε. Στην πρώτη δεν μπορούσε γιατί την εμπόδιζε το σωσίβιο. Στη δεύτερη τη βλέπω να το βγάζει. Πιάνω το κεφαλάκι της Αλίνας και το χαμηλώνω. Κλείνω και εγώ τα μάτια. Μπράβο μπράβο, ανέβα, της φωνάζουν. Σπάει ο πίσω κάβος και ο Γιώργης ορμάει να κόψει και τον μπροστά. Η βάρκα απομακρύνεται αλλά ο μπροστινός κάβος δεν κόβεται με το σουγιά. Η γυναίκα φαίνεται μπροστά μας πάνω στην ανεμόσκαλα. Δεύτερο, τρίτο, τέταρτο σκαλί και γλιστράει. Χάνεται στη θάλασσα κάτω απ’ το πλοίο. Κάποιος πετάει ένα σωσίβιο προς το σημείο που χάθηκε. Εμείς είμαστε δεμένοι με τον κάβο και ο Γιώργης ουρλιάζει προς το πλήρωμα για να μας ελευθερώσουν αυτοί από πάνω. TΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΏΣΕΙ ΟΛΟΥΣ. ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗ ΠΡΥΜΝΗ. ΚΟΨΤΟ, ΑΣΤΟ ΟΥΡΛΙΑΖΑΜΕ ΟΛΟΙ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ. Tο κόβουν και ελευθερωνόμαστε.
Η φορά μας όμως είναι προς την πρύμνη. Αδέλφια μας σκότωσε, μας σκότωσε λέει ο Γιώργος. Ο Francesco πάγωσε και κοιτούσε. Αδέλφια αυτό ήταν, μας σκότωσε λέει άλλη μια φορά ο Γιώργος. ΜΠΑΜΠΑ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ φωνάζει η Αλίνα. Και παγώνουμε όλοι. Τη σφίγγω στην αγκαλιά μου και φωνάζω μ’ όση δύναμη έχω. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΛΙΝΑ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. To έλεγα στην Αλίνα, αλλά έκανε καλό σ’ όλους μου είπαν μετά. Και τότε σήκωσα πάλι το κεφάλι.

Από πάνω μας ήταν η πρύμνη του πλοίου. Ψηλά και συνέχιζε να ανεβαίνει με το κύμα. Μπροστά μας η προπέλα. Και η πρύμνη θα πέσει. Και πέφτει. Η δεύτερη φορά που ο θάνατος πλημμύρισε τα πάντα μέσα μου. Απόλυτος τρόμος.

ΕΝΑ ΑΠΟΝΕΡΟ, ΕΙΠΑΝ, ΑΠ’ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ. ΕΝΑ ΚΥΜΑ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ. ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ.

Κάτι μας έσπρωξε την τελευταία στιγμή. Και το θηρίο σκάει πίσω μας και μας εκσφενδονίζει είκοσι μέτρα μακριά του. Δεν σας θέλω είπε. Σωθήκαμε; Ο Γιώργης αλαφιασμένος τρέχει να μαζέψει τον κάβο που σέρνεται πίσω μας και σε λίγο θα περάσει απ’ την προπέλα. αν το αρπάξει χαθήκαμε. Ο Αι Γιώργης μας όμως ήταν γρήγορος. Με πήρε η κόρη μου στο τηλέφωνο, μου έλεγε αργότερα, και μου λέει, γιατί μπαμπά έφυγες απ’ το πλοίο, τα κανάλια λένε ότι το πλήρωμα παράτησε τον κόσμο. Να μου δώσεις Γιώργο μου την κόρη σου, να της πω εγώ τι έκανε ο μπαμπάς της, του απάντησα και του φίλησα το σπασμένο κεφάλι.
Πάλι μόνοι, με τα κύματα και τη βροχή. Ο καιρός είναι λίγο καλύτερος. Δεν έχει εκείνη τη μανία. Όλοι σιωπηροί. Παίρνουμε πάλι τις γνωστές θέσεις μας. Είμαστε καταπονημένοι αλλά εγώ νοιώθω ότι αφού βγήκαμε απ’ αυτό, δεν γίνεται να χαθούμε. Το σκάφος αυτό δε βουλιάζει με τίποτα τους είπα. Ας τα κλείσουμε όλα και να περιμένουμε. Δε βουλιάζει με τίποτα. Χωρίς ρωγμές όμως.
Μείναμε για λίγο σιωπηροί. Τότε είδα την Αλεξάνδρα. Άκουγα άλλη μια γυναικεία φωνή εκτός της Ράνιας και της Έλενας. Μια σταθερή σχεδόν αυστηρή φωνή. Μετέφραζε και αυτή Ιταλικά Αγγλικά. Αλλά τώρα την είδα. Το κινητό της έπιανε και άρχισε να καλεί. Άκουγα που επικοινωνούσε με κάποιους στις ανάπαυλες που λέγαμε. Μόνο το δικό της τηλέφωνο είχε σήμα. Και της Ράνιας που και που. Ήταν Ιταλική η σύνδεση, έμαθα αργότερα. Η Αλεξάνδρα μετέδιδε σιγουριά. Κάθε φορά που έλεγε κάτι, ένοιωθες καλά. Ένα απ΄τα χαρίσματά της.

Άρχισε πάλι η αναμονή. Για τρίτο καράβι; Κανείς πλέον δεν το λαχταρούσε και τόσο πολύ νομίζω. Έχει γεμίσει αίματα το αριστερό μπατζάκι του παντελονιού μου. Κοιτάζω τα πόδια της Ράνιας, είναι εντάξει. Άρα δικό μου είναι. Ανασηκώνω το μπατζάκι και βλέπω αίμα. Αρκετό αίμα. Ψηλά στο καλάμι, κάτω απ’ το γόνατο πονάω λίγο. Σπασμένο δεν είναι τίποτα. Το ξεχνάω.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και να το τρίτο πλοίο.
Σφίξιμο στην καρδία.
Μας είδε και έρχεται για εμάς.


Επεισόδιο πέμπτο και τελευταίο: ABY JEANNETTE
ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΣΩΤΗΡΕΣ»

Το προαίσθημα είναι καλό στη θέα του πλοίου. Είναι τεράστιο 324 μέτρα αλλά χαμηλό. Είναι φορτωμένο και έχει μεγάλο βύθισμα. Εδώ μπορεί και να τα καταφέρω, σκέφτομαι. Όλα αρχίζουν να φαίνονται καλύτερα. Μέχρι και τη δεύτερη παντόφλα μου, πήρε το μάτι μου, σφηνωμένη στον πρώτο (που αλλού) διάδρομο. Όλα αρχίζουν να πηγαίνουν καλύτερα. Δεν βρέχει καθόλου, φυσάει αρκετά, όχι τρομακτικά άλλα έχει μεγάλο και βουβό κύμα.

Ο Γιώργος λέει, αυτός είναι γάτα, για το καπετάνιο του πλοίου, αυτός μάλλον θα μας σώσει. Τον βλέπουμε να κάνει μανούβρες για να μας πλησιάσει έτσι ώστε να μας κόβει τον καιρό. Έξυπνος άνθρωπος. Το επιβεβαίωσα στο υπερθετικό αργότερα.

Η Αλεξάνδρα μας ενημερώνει ότι έχουν ενημερωθεί στην Αθήνα και μάλιστα όταν της λέω να ειδοποιήσουν οι δικοί της τις αρχές, μου απαντά ότι ποιο ψηλά απ’ αυτόν που ενημέρωσε η ίδια, δεν υπάρχει. Είμαι απόλυτα ήρεμος ότι τελειώνουμε. Πλευρίσαμε.

Το κύμα μας ανεβοκατεβάζει και στο ανέβασμα είμαι στο ύψος του καταστρώματος και βλέπω τους ναύτες. Είμαι σίγουρος ότι εδώ θα την ανέβω την ανεμόσκαλα.

Απ’ το πλοίο μας γνέφουν και φωνάζουν. Είναι Φιλιππινέζοι. Μας πετάνε τους κάβους. Ο καπετάνιος στρίβει το πλοίο όπως αυτός θέλει. Κεντούσε, έλεγε αργότερα ο Γιώργος. Στο πρώτο πλεύρισμα μας πετάνε αμέσως μπουκάλια με νερό.

Προσπαθούν με όλο τους το είναι. Λύνεται ένα κάβος και ξαναζούμε ένα απίστευτο στραπατσάρισμα πάνω στο πλοίο. Απ’ τα πιο δυνατά. Για πρώτη φορά φεύγει ένα κομμάτι απ’ τη βάρκα μας. Δεύτερο χτύπημα. Το ίδιο δυνατό. Η βάρκα ανοίγει εμφανώς. Ο Χρήστος, έλεγε μετά, έβλεπε τους ναύτες να κλαίνε που μας χάνουν. Είμαι σίγουρος ότι έτσι ήταν. Δεν είναι εύκολο ούτε τώρα σκέφτηκα.
Η ανεμόσκαλα έπεσε. Τη πιάσαμε. Κάποιος έκανε την πρώτη προσπάθεια. Δεν πέτυχε. Ευτυχώς έπεσε μέσα στη βάρκα. Και η δεύτερη προσπάθεια δεν πέτυχε. Δεν χάνουμε όμως κανέναν. Κάποιος φωνάζει να λύσουμε τους κάβους να φύγουμε γιατί θα σπάσει η βάρκα. Η Ράνια ουρλιάζει να μην το κάνουμε. Εγώ δεν είμαι σίγουρος, πάω να συμφωνήσω με το λύσιμο αλλά βλέπω τα ανοίγματα στη λέμβο και φωνάζω να μην φύγουμε. Η σκάλα αποσύρεται. Μα που πήγαν, αναρωτιέται κάποιος βρίζοντας, τι κάνουν κι αυτοί; Σε λίγα λεπτά όμως πέφτει ένα χοντρό δίχτυ δεμένο με σχοινά. Κάτι σαν αυτοσχέδιο καλάθι. Έξυπνοι άνθρωποι. Θέλανε να μας σώσουν.

Το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να κρατηθούμε γερά απ’ τα σχοινιά. Θα μας τραβούσαν επάνω.

Έναν έναν. Νομίζω ότι αρχικά ανέβηκαν δυο άντρες. Ήταν σαφές ότι όλοι μπορούσαμε να το κάνουμε. Μια γυναικεία φωνή, όχι απ’ τις γνωστές, με ξενική προφορά, ακούστηκε να λέει, οι μάνες με τα παιδιά πρώτα. Ήταν σα διαταγή. Γυρίζω στο Λενιώ μου και της λέω, Έλενα εσύ και η Αλίνα τώρα. Αντρέα θα τα καταφέρω; Πιο σίγουρα από μένα, της απαντώ. Είμαι σίγουρος ότι και στην ανεμόσκαλα η Ελενα θα τα κατάφερνε μαζί με την Αλίνα. Και η Ράνια και η Αλεξάνδρα. Όλες είχαν γίνει λέαινες.
Η Έλενα πλησίασε στους άντρες που είχαν τον έλεγχο του διχτυού. Δεν ήταν εύκολο. Ήθελε κι’ αυτό ταχύτητα και συγχρονισμό με το κύμα. Κάποιος την εμπόδισε και μπαίνει να της πάρει τη θέση. Η Ελενα αγριεύει αλλά την σταματάω. Δεν είναι ώρα για τέτοια. Έρχεται η σειρά της. Μπαίνει η Αλίνα στο δίχτυ και την ακολουθεί. Αλινάκι πιάσε με γερά και μη μ’ αφήσεις ότι κι αν γίνει. Αλίνα δε φοβάσαι τίποτα της φωνάζω, σε ένα δευτερόλεπτο θα είσαι επάνω. Και φεύγουν. Σφίχτηκε η ψυχή μου, αλλά ήμουν βέβαιος. Μέτρησα πόντο πόντο το ανέβασμα. Τα κατάφεραν. Και ξαφνικά ήμουν άλλος. Σηκώθηκα και φώναξα στη Ράνια. Εσύ τώρα, μη το σκέφτεσαι. Ανέβηκε. Μαζί της δεν κινδυνεύει κανείς. Ανέβηκε κι Αλεξάνδρα με τα αγόρια της. Αυτή με το μικρούλι Ράφι και ο μπαμπάς με τον Ρομέο. Περπάτησα μέσα στη βάρκα, είδα όλα τα πρόσωπα, κατάλαβα ότι υπήρχαν δυο Francesco τόση ώρα. Ήταν και ένας μικρός στην ηλικία, πλήρωμα κι’ αυτός. Ήταν τρομοκρατημένος. Ο μεγάλος εξουθενωμένος. Ο Γιώργης ακούραστος. Έμαθα ότι τον έβαλαν με το ζόρι, προτελευταίος, να ανέβει. Κάθισα δίπλα σ’ ένα παλληκάρι που έδειχνε να πονάει πολύ. Ο Γιώργος. Οδηγός φορτηγού. Φορτηγατζής. Τον χάιδεψα στο πρόσωπο και τον ρώτησα που πονάει. Μου δείχνει τις γυμνές πατούσες του. Έγκαυμα στα δάχτυλα και στις φτέρνες. Βαθιά πληγή. Απ’ το κολαστήρι του Norman Atlantic. Θυμάμαι και εγώ το πόδι μου. Το παντοφλάκι που του φόρεσα έγινε κόκκινο. Ένα άσπρο ένα κόκκινο. Κάτι δεν πήγαινε καλά και ζήτησα να πάρω σειρά για πάνω. Αμέσως μου την παραχωρήσαν. Το μάτι μου πήρε την τσάντα της Ελενας. Να την πάρω; Κι αν χαθώ για μια τσάντα. Κάπου στην Αλβανία βρέθηκε, άκουσα σήμερα στις Ιταλικές ειδήσεις. Πιάστηκα σφιχτά. Αρχισαν να με ανεβάζουν. Το κινητό μου χτύπησε για πρώτη φορά. Έφτασα επάνω. Με αρπάξαν απ’ τα χέρια κι απ’ το μπουφάν και με τραβήξαν στο κατάστρωμα. Όταν σηκώθηκα όρθιος μέτρησα επτά άτομα. Με τα σχοινιά στα χέρια. Οι δυο είχαν πέσει κάτω. Ο ψηλότερός τους ήταν μέχρι τον λαιμό μου. Και χαμογελούσαν όλοι. Βλέποντας το πόδι μου γεμάτο αίματα ένας μικρόσωμος Φιλιππινέζος με το ξυρισμένο κεφάλι, ο Recio, προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά. Τον καθησυχάζω ότι είμαι εντάξει. Όση ώρα περπατούσαμε του φιλούσα τα χέρια και την γυαλιστερή του καράφλα. Περπατάμε για εκατό μέτρα σε ψιλόβροχο με αέρα και μπαίνουμε σε κλειστό ασφαλή χώρο. Επιτέλους τέλος! Τέλος;
Με οδηγεί στο ιατρείο του πλοίου. Δίπλα στην είσοδο ήταν. Δυο βήματα. Ξαναχτυπά το κινητό μου. Επικοινωνώ με τους δικούς μας. Σε 42 δευτερόλεπτα οι αγαπημένοι μας γύρισαν απ’ την κόλαση στον παράδεισο και δεν ξαναέχω σήμα.
Ένα δωματιάκι μ’ ένα κρεβάτι και πάνω στο κρεβάτι κουλουριασμένοι άνθρωποι. Η Έλενα έκλαιγε, η Αλεξάνδρα ψύχραιμη αγκάλιαζε την Έλενα, η Ράνια που δεν έκλαιγε παρά μόνο αργότερα αν μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον αγαπημένο της, ο Σπύρος δίπλα της ήταν γιατρός πια, δεν ήταν διασωθείς. Τα παιδιά όλα στο κρεβάτι κουλουριασμένα και τα πέντε. Στο κρεβάτι κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του την Αλίνα μου, ένας γελαστός ευτυχισμένος άνθρωπος. Νάτος ο μπαμπάς αγάπη μου, της λέει. Δεν τον έχω ξαναδεί. Δεν ήταν στη βάρκα μαζί μας. Ήταν ο Νικήτας. Ναυαγός που κολύμπησε ώρες μέχρι να τον μαζέψει ο captain της καρδιάς μας. Έχει δύσκολη ¨ιστορία¨ ο Νικήτας αλλά αυτή θα σας την πει ο ίδιος. Κάποτε. Φορά εσώρουχα Φιλιππινέζου. Είναι πάνω από 1,80.
Ο Σπύρος μου φτιάχνει το πόδι. Είναι ορθοπεδικός. Ένα μικρό σχίσιμο είχα, αλλά κόπηκε κάποια φλεβίτσα και το αίμα έτρεχε άφθονο. Σε τρία λεπτά ο Σπύρος μ’ έφτιαξε. Τα γεγονότα αρχίζουν να τρέχουν με πραγματικές ταχύτητες. Μεταφερόμαστε στο ¨υπνοδωμάτιο¨. Στους διαδρόμους χαμογελαστές φατσούλες μας χαιρετάνε ευγενικά. Με αξιοπρέπεια. Δεν είμαστε τα ¨λάφυρά¨ τους να τα φωτογραφίζουν για να δείχνουν τι κάνανε αυτοί. Σαν να βρισκόμασταν μέρες μαζί τους. Με χαμόγελο παραμέριζαν να περάσουμε εμείς. Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ.

Δεν θα το κάνω μελό αλλά πρέπει να μαθευτούν μερικά πράγματα για το τι σημαίνει δοτικότητα.

Μας δώσανε τα πάντα. Δεν είχες παρά να ζητήσεις κάτι και θα στο έβρισκαν. Κι αν δεν μπορούσαν θα επέστρεφαν συντετριμμένοι που δεν πρόσφεραν. Πήραν τα ρούχα μας. Τα έπλυναν τα στέγνωσαν τα σιδέρωσαν. Το φαγητό. Εδώ τα λόγια δεν φτάνουν. Ο μάγειρας! Ήταν εκείνος ο καραφλούλης που λέγαμε. Ο υπέροχος Recio. Σας ευχαριστούμε που μας σώσατε, του είπε κάποια στιγμή, η Ελενα, μα και σεις μας σώζετε παράλληλα, της απάντησε, για να συνεχίσει, θεωρείστε το σα δεύτερη ζωή. Τι θα κάνετε μ’ αυτή;
Ο μάγειρας. Και άρχισε το φαγητό. Εφερνε έφερνε έφερνε. Τρώγαμε πρωινό, δεκατιανό λιγοπριτομεσημεριανό, μεσημεριανό, απογευματινό, πριντοβραδινό, βραδινό …
Θα μας βρν δυοτρία κιλά βαρύτερς κι αντε να τ’ ς πεις ότ ναυάγσες, έλεγε ο καλός μου ο Χρήστος όταν δεν τον έπνιγε ή οργή με αυτά που του συμβήκανε. Αλλά και τότε τα μπινελίκια του ήταν απόλαυση.
Τα παιδιά μας. Media player με ΟΛΕΣ τις παιδικές ταινίες (Ράνια μου πόσες είδες αλήθεια τα βράδια που δεν κοιμόσουν; ) MONOPOLY, ντόμινο, σκάκι. Ο παιδικός παράδεισος. Παγωτά, γλυκά, όχι σερβιρισμένα, με τις κούτες.
Οι Φιλιππινέζοι, αμούστακα παιδιά (τα περισσότερα) να εμφανίζονται διακριτικά, να φέρνουν κάτι και να χάνονται. Ούτε ευχαριστώ δεν προλαβαίναμε να πούμε.
Μπορούσαμε να κυκλοφορούμε παντού. Άνοιγες την πόρτα και έμπαινες. Δεν σου έλεγε κανείς τίποτε. Μόνο χαμόγελα. Στη γέφυρα του πλοίου. Η παιδική χαρά των παιδιών! Με τα κιάλια του καπετάνιου, στη θέση του καπετάνιου. Και να μην ενοχλείται κανείς. Και όχι δήθεν.



Ο καπετάνιος. Solarte Rodrigo Bolo το όνομα. Υπέροχος, πράος, έξυπνος, πατέρας όλων και αρχηγός. το παρατήρησα αρκετά και κατάλαβα πολλά για τη διαχείριση των ανθρώπων.
Η ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων προσπαθεί να γνωριστεί. Γιατί μας έδεσε η ζωή εννιά ώρες μαζί πάνω στη λεπτή, πολύ λεπτή γραμμή. Και τότε δένεσαι με όλους. Ταιριάζεις δεν ταιριάζεις. Κι αν ταιριάζεις τότε αγαπάς και ξέρεις ότι απέκτησες φίλους ζωής. Δεμένος θα είσαι πάντα με όλους. Εμείς βρήκαμε την Ράνια το Σπύρο και την Αλεξάνδρα.
Η Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014 πέρασε. Η πιο τυχερή μέρα της ζωής μου. Τα γενέθλιά μου μεταφέρονται.

Την επομένη, 29 Δεκεμβρίου, απ’ το πρωί η Αλεξάνδρα ξεδιπλώνει τις οργανωτικές της ικανότητες. Φτιάχνει λίστες με ονόματα και τηλέφωνα. Βγάζει φωτοτυπίες, μιλά στο τηλέφωνο, δίνει πληροφορίες. Αρχηγός. Για οτιδήποτε στην Αλεξάνδρα.

Και αρχίζει το παράλογο.

Το πλοίο μένει στο ίδιο σημείο που μας μάζεψε. Κάνει κύκλους. Έχει λιακάδα (!!!) και βλέπουμε τα πλοία που συμμετέχουν πλέον στη διάσωση. Σχηματίζουν έναν τεράστιο κύκλο γύρω απ’ το Norman Atlantic. Βλέπουμε αμυδρά τον καπνό της φωτιάς, και τα ελικόπτερα. Η πρώτη μέρα πέρασε εύκολα. ξαναπήραμε τα ρούχα μας καθαρά (παπούτσια ήταν αδύνατον να βρώ και κυκλοφορούσα (πάλι) με καρό παντοφλάκια νούμερο 37 (στο τέλος, το παιδί που του το ζήτησα, μου βρήκε. Δεν το ξέχασε, έψαχνε) Ένα ελικόπτερο πήρε τον Βούλγαρο τραυματία που είχαμε(είχε σπάσει τον ώμο του σε μια προσπάθεια σκαρφαλώματος, Ευτυχώς μετά την συντριβή του μεταξύ πλοίου και βάρκας το κύμα τον έριξε μέσα )

Γνωριζόμαστε κάθε ώρα και καλύτερα. Ο Νικήτας ρωτά συνέχεια για την Αλίνα μου. Ο Νικήτας έχει κακά τατουάζ στα χέρια αλλά κλαίει σα μωρό παιδί αγκαλιά με τους σωτήρες του. Τι έκανα, τι έκανα, τι λάθη έκανα μου είπε……. Νικήτα έχεις τεράστια, υπέροχη καρδιά. Είσαι γεμάτος αγάπη! Για όλους! Όποιος δεν το βλέπει σε σένα είναι εχθρός σου.

Τα τηλέφωνο της Ράνιας και του Δημήτρη έχουν πάρει φωτιά. Τα ξαδέλφια της με τα παιδιά τους είναι καλά. Ήταν το ζευγάρι των γιατρών που έμειναν στο πλοίο και στάθηκαν σ’ όλους.

Η Ράνια έχει γνωριμίες. Η Αλεξάνδρα το ίδιο. Όλοι ειδοποιούν κάποιον. Πότε θα βγούμε; Καμία απάντηση.

Σενάρια δικά μας. Πρέπει να μείνουμε 48 ώρες υποχρεωτικά για τους ναυαγούς. Κι άλλο βράδυ σε πλοίο. Δύσκολα κοιμάσαι σε μια καρέκλα. Όλα μας τα δώσαν οι Φιλιππινέζοι, μόνο τα κρεβάτια τους δεν μας δώσαν. Είχαμε νομίζω δυο ή τρείς καμπίνες μπορούσαμε να πλυθούμε, αλλά είμαστε 59 άτομα σε πλοίο για 20. Τα βράδια δυσκολεύουν. Οι χαρακτήρες και τα ελαττώματα αρχίζουν να διακρίνονται. Κάποιοι είναι γαϊδούρια τελικά και τίποτε δεν τους κάνει ανθρώπους. Είμαστε 21 Έλληνες 7 Αλβανοί, 4 Γερμανοί

1 Ολλανδός (έδωσε μάχη στη βάρκα, ψύχραιμος) 2 Ιταλοί, 2 Βούλγαροι, 1 Ρουμάνος και 1 Τούρκος (ο γκαρντάςς). Δυο εθνότητες είχαν γαιδούρια.

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου. Πότε θα φύγουμε; Έλα μου ντε. ο καιρός χαλάει. Έρχεται χιόνι και κρύο. Εμείς στο πλοίο.

Ο καπετάνιος τραβάει τα μαλλιά του απ΄ το αλαλούμ των Ιταλών. Είμαστε ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ. Του λένε να μας πάει στην ΚΡΟΑΤΙΑ (!!;;;;). Αρνείται πεισματικά. Πως θα παραδώσει ανθρώπους χωρίς χαρτιά σε χώρα εκτός Ευρωπαικής Ενωσης; Οι Ιταλοί το χαβά τους.

Εμείς βάζουμε ότι μέσο ξέρουμε για να συμβεί κάτι λογικό. Άκου Κροατία! Η Ράνια κανονίζει και μιλάω σε πρωινή εκπομπή. Το ίδιο και η Αλεξάνδρα.

Πέφτουν απ’ τα σύννεφα. Γνωρίζουν την ύπαρξή μας αλλά επισήμως δεν υπάρχουμε. Δυστυχώς έχει αναλάβει το Ιταλικό κράτος και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, απαντάνε τα «μέσα» μας.

Είναι απαράδεκτο κάτι πρέπει να κάνουμε λέει η Δημοσιογράφος. Τέλειωσε η εκπομπή ξεχαστήκαμε. Ίσως αύριο πάλι. Ξαναζεσταμένο θέμα δεν ξαναβγαίνει. Εκτός αν έχει αίμα και θάνατο LIVE.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΤΕ. ΟΤΙ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΔΑΝ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΤΑ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΕΜΠΕΔΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥΣ 4 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.

Ασε εμάς. Εμείς έχουμε (;) τον έλεγχο του μυαλού μας. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;;;; ΤΙ ΖΗΜΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ;;;

Εχει αναλάβει το Ιταλικό κράτος; Το καταλαβαίνω απολύτως. Εσύ, που δεν έχει την επιχειρησιακή ευθύνη τι κάνεις;; ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΕΥΘΥΝΗ;;;

Γιατί τότε:

Α. Καλείς επίσημα στο κατάστρωμα την ¨αρχηγό¨ μας και την ενημερώνεις. Της εξηγείς το σχέδιο το οποίο απαιτείς απ’ τους Ιταλούς. Αν αλλάξει ξανακαλείς και ενημερώνεις. Δημιουργείς αίσθημα ασφάλειας. Επισήμως εκλήθησαν όλοι οι παραπάνω υπήκοοι. Πλην των Ελλήνων.

Β. Με το που μαθαίνεις ότι υπάρχει έστω και ένα παιδί στέλνεις με Super Puma με Super man με Super Duck με ότι σου επιτρέψουν οι Ιταλοί. έναν ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ. Να φροντίσεις ψυχές. (Ψήφος Ψυχή Ψαροκασέλα Ψωροκώσταινα το μυαλό των υπευθύνων (υπό την ευθύνη ))

Όμως αυτά μπορεί να τα κάνει και ο νο 2 . Αυτός που πήρε φόρα και έρχεται. Αν το θέλει πολύ. Πόσο κοστίζει ένα ιδιωτικό ελικόπτερο να πετάξει και να φέρει παιδοψυχολόγο σταλμένο απ΄την ελπίδα της πατρίδας μας; Έτσι θα πράξουμε για όλους θα ήταν η σημειολογία της πράξης. Κι ας του το απαγορεύσουν.

Θεατρινισμοί μου είπε, φτηνοί θεατρινισμοί. Μόνο αν εσύ κάνεις θέατρο είναι θεατρινισμός. Αν το κάνεις αληθινά εμείς θα το νοιώσουμε. Η πολιτική γίνεται επί της ουσίας και όχι κατά περίπτωση μου συνέχισε χτες, στελεχάρα που έρχεται………

Η ζωή της κόρης μου, η ουσία της ζωής μου, είναι μια περίπτωση.
Φοβάμαι ότι το να καώ ή να πνιγώ, θα το ξαναζήσω σύντομα.

Τζίφος και πάλι. Θα πάμε στο Μπάρι λένε οι Ιταλοί. Και γιατί να πάμε στο Μπάρι να πάμε στο Μπριντεζι Όχι ξαναλένε οι Ιταλοί θα πάτε στο Μαμφρεντόνια . Ημαρτον κύριε! Αυτό πάλι τι είναι; Ένα μικρό λιμανάκι πάνω απ την Ανκονα όπου θα μας κατεβάσουν οι Ιταλοί. 12 ώρες ταξίδι. Το δελτίο λεει ότι ο χιονιάς έρχεται και θα συναντηθούμε στο Μανφρεντόνια.

Ο πλοίαρχος είναι σε παράκρουση απ’ τη μα…. (ζητώ συγνώμη) που του δέρνει όλους! Εχω 59 άτομα λέει (πάντα ήρεμος ) στους Ιταλούς και σωστικά για 25. Εγώ που μάζεψα ανθρώπους δεν θέλω να ζητάω να με μαζέψετε ( έτσι ακριβώς!) Πάτε στο Μανφρεντόνια απαντάνε οι Ιταλοί, θα τους αποβιβάσεις εκεί.

Και ξεκινάμε. Τα αδέλφια μας, μας είδαν διαλυμένους απ’ την κούραση και μας πίεσαν να πάμε στην καμπίνα να κοιμηθούμε. Ήταν στον 5 όροφο. Ξαπλώσαμε και οι τρεις στο ίδιο κρεβάτι. Το πλοίο κουνούσε. Η Αλίνα πανικοβλήθηκε και μας ικέτεψε να γυρίσουμε κάτω, στους άλλους, να είμαστε όλοι μαζί.

(Μόνο το σχολείο της κόρης μου τα σκέφτηκε όλα αυτά και επικοινώνησε με παιδοψυχολόγο. Απλά ένας άνθρωπος ξέρει ότι έχει την ευθύνη και την ανέλαβε.)

Κατεβήκαμε. Κοιμήθηκα στο πάτωμα. Κάποια στιγμή κούνησε πολύ και έτυχε να ακουστεί κάτι απ’ τα μεγάφωνα. Πετάχτηκα. Το ξανάζησα. Φρίκαρα. Ήρθε και η Ελενα στο πάτωμα.

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου. Ξημερώνουμε στο Μαμφρεντόνια. Μαζεύουμε τα πράγματα. Τακτοποιούμε. Αντε θα φύγουμε. Φωτογραφίες, χαρές, αγκαλιές. Θα φύγουμε.

ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΚΑΝΕ ΕΡΑΝΟ ΚΑΙ ΜΑΖΕΨΑΝΕ 500 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΔΩΣΟΥΝ. Τρελαθήκαμε. Ο Νικήτας ακόμη κλαίει!

Το σχέδιο βρίσκεται εν εξελίξει!! Περιμένουμε Super Puma λέει ο ένας, φρεγάτα λέω εγώ (δεν έχω μπει και γούσταρα πολύ) C 130 o άλλος και τι δεν περιμέναμε. Περιμέναμε. Χιονοθύελλα έξω. Ψόφος κακός. Περιμέναμε. και έφτασε. Έχετε δει κάτι βάρκες που έχουν κάτι σα θυρωρείο πάνω τους. Ε, κάτι τέτοιο με ποιο μικρή βάρκα και πιο ψηλό θυρωρείο.

Του λιμενικού. Έκανε γύρους γύρω απ’ το Θηρίο το ¨δικό¨ μας. Το σχέδιο: Θα απλώσουν κάτι σα συρματόσχοινο απ’ το πλοίο στο θυρωρείο και μ’ ένα καλάθι, ένας ένας θα περνάμε. Με χιονοθύελλα. Σοβαρά τώρα. Δεν κάνω πλάκα. Μου είναι αδύνατον να καθίσω πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα; οπουδήποτε. Δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου, ότι κάποιος πρότεινε αυτό το σχέδιο. Ο Captain είναι ήρεμος αλλά το είδα το φρυδάκι του που κουνιόταν.

Δεν τους παραδίδω με τίποτα. Θα κατέβουν απ’ το πλοίο μου μόνο αν μου βρείτε τρόπο αποβίβασης 150% σίγουρη.

Το θυρωρείο κάνει δυο βόλτες και φεύγει.

Νέο σχέδιο……. Άστο, σκέφτηκε η πλοιοκτήτρια εταιρεία. Μπλέξαμε με τα επιτελικά σαίνια και μέχρι το Πάσχα ακόμα βόλτες θα κάνουμε.

Αναλαμβάνει την ευθύνη ο ιδιοκτήτης και αποφασίζει να μας πάει στον (κρατηθείτε) Τάραντα (απ’ το Δημοτικό είχα να το ακούσω αυτό το όνομα) στη Νότια Ιταλία (αν ψάχνετε είναι στη μπότα στο τακούνι από μέσα) στη μεγαλύτερη ναυτική βάση της Ιταλίας. Να πάει το καραβάκι μας, χωρίς κίνδυνο να βρει πουθενά και πάθουμε καμιά ζημιά, να πατήσουν και οι χριστιανοί (και άλλοι) χώμα. Τελεία και παύλα.

Και ξεκινήσαμε (χάλασε η μηχανή για κάνα δίωρο, αλλά τα γατόνια το φτιάξανε) Και πάμε Νότια τώρα!

Νύχτα πάλι! Δεν κοιμάμαι. Λιποθυμώ απ’ την κούραση.

ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ. Ξημέρωσε. Φτάσαμε στη νότιο Ιταλία.

Μέχρι το μεσημέρι είχαμε φτάσει στη βάση. Χιόνια παντού. Φαντάσου τι θα γινόταν στη Βόρειο Ιταλία.
Σα περιστέρια στο σύρμα, παγωμένους, θα μας μαζεύανε με κανένα (μεγαλύτερο) θυρωρείο.
Τέρμα τα ψέματα.
Ανέβηκε στο πλοίο Λιμενικός με στολή και σχέδιο (σωστό) αποβίβασης.

Σε λίγες ώρες έφτασαν μπουφάν παπούτσια κάλτσες, όλα τα κομφόρ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη κατέβουμε.

Μας περίμεναν 40 Νοσοκομειακά, (μόνο μη σε χάσουν οι Ιταλοί γιατί άμα σε βρουν Άρχοντας ).
Κατεβήκαμε!!!!

Κύριε Οικονόμου, η αλήθεια είναι ΄τι μας δώσανε οι Ιταλοί το όνομα του πλοίου, αλλά επειδή η επιχείρηση ήταν σε εξέλιξη, κάτι έγινε και ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΤΕ. Μόλις σήμερα ειδοποιήθηκα επίσημα εγώ ότι υπάρχετε.

Βουλιάξαμε γύρω στις 6 το πρωί της Κυριακής , πατήσαμε χώμα αργά το απόγευμα της Τετάρτης.

Εχει αρκετά ακόμη αλλά ίσως κάποια άλλη φορά.

12 και 59 μπήκα στο σπίτι μου.

Αν πρέπει να γίνει κάτι ας γίνει για τους είκοσι ΑΓΓΕΛΟΥΣ TOY ABY JEANNETTE




ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.