BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

ΑΠΕΡΓΟΥΝ ΟΙ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΚΕΡΚΥΡΑ - ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ

Απεργούν σήμερα στη γραμμή Κέρκυρα - Ηγουμενίτσα

Σε ενίσχυση του αγώνα ενάντια στην πολιτική που υπηρετεί τα κέρδη των εφοπλιστών καλούν ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ


Σαρανταοχτάωρη απεργία αρχίζουν σήμερα Πέμπτη 23 Ιούλη, με προοπτική κλιμάκωσης, οι ναυτεργάτες που είναι ναυτολογημένοι στα πλοία της πορθμειακής γραμμής Κέρκυρας - Ηγουμενίτσας, διεκδικώντας την άμεση υπογραφή ικανοποιητικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, την εφαρμογή των κανονισμών για τις ώρες διακοπής και ανάπαυσης, οι οργανικές συνθέσεις (αριθμός πληρώματος) των πλοίων να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες τους, αναπροσαρμογή των συντάξεων στο 80% του μισθού των εν ενεργεία ναυτεργατών και άλλα.

Τους ναυτεργάτες της πορθμειακής γραμμής βγάζει στο δρόμο του αγώνα η ασύδοτη δράση του εφοπλιστικού κεφαλαίου που με τις πλάτες της αντιλαϊκής πολιτικής και των αρμόδιων υπηρεσιών του ΥΕΝ, παραβιάζουν από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μέχρι τις οργανικές συνθέσεις. Οπως αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο εξώδικο του Σωματείου «ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ» των ναυτεργατών του πορθμείου, προς τις ναυτιλιακές εταιρείες και το ΥΕΝ, οι μειωμένες οργανικές συνθέσεις των πλοίων των πορθμείων, «έχουν ως αποτέλεσμα την εκ μέρους των ναυτεργατών εντατικοποίηση της εργασίας τους με εξαντλητικά ωράρια εργασίας και τη δημιουργία αυξημένων κινδύνων για την ασφάλεια των ίδιων των εργαζομένων, των επιβατών και των πλοίων».

Οι κινητοποιήσεις «είναι αγώνας για τα οξυμένα προβλήματα, αποτέλεσμα της γενικευμένης επίθεσης του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του σε στεριά και θάλασσα. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου για τη διατήρηση και ενίσχυση της κερδοφορίας τους και σε περίοδο καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης» σημειώνουν σε ανακοίνωσή τους για την απεργία ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ. Καλούν τους ναυτεργάτες σε «συσπείρωση δυνάμεων, ενίσχυση της ταξικής πάλης, να δυναμώσουμε το μέτωπο των ταξικών δυνάμεων, των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, κόντρα στη γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του, να ανατρέψουμε τους αρνητικούς συσχετισμούς δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα και την πολιτική ζωή, να διεκδικήσουμε με πολύμορφες αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις αιτήματα προς όφελος της λαϊκής οικογένειας».

Στο μεταξύ νέο ναυτικό ατύχημα έγινε χτες, αυτή τη φορά στο λιμάνι της Πάτρας. Το επιβαγητό πλοίο «ΙΟΝΙΑΝ ΚΙΝΓΚ» με σημαία Κύπρου, κατά τη διάρκεια χειρισμών πρόσδεσης, προσέκρουσε πάνω σε ξύλινο επιβατηγό τουριστικό σκάφος, το οποίο ήταν δεμένο στο λιμάνι, με αποτέλεσμα το δεύτερο να βουλιάξει. Ο μοναδικός επιβαίνων του ξύλινου σκάφους πρόλαβε και απομακρύνθηκε.
______________
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Μη λυπάστε παρακαλώ τα παιδιά των ναυτικών

Εκείνο κοριτσάκι το έλεγαν Σοφία. Ετών 10. Ένα στρουμπουλό ξανθό κοριτσάκι με υψηλότατο δείκτη νοημοσύνης.

Σήμερα η Σοφία πρέπει να είναι τριάντα και...

Τότε που τη γνώρισα ήταν ακόμη μαθήτρια του δημοτικού.

Στο μητρώο έγραφε:

Πατέρας: Ναυτικός
Μητέρα: Οικιακά

Θεέ μου, τι έλλειψη πρωτοτυπίας. Ναυτικός εκείνος, σκλάβα εκείνη στο σπίτι να μεγαλώνει τα παιδιά. Πώς αλλιώς να τα βγάλει πέρα;

Η δική μου θητεία στα καράβια ήταν λογικό να με κάνει πιο ευαίσθητη για όλα αυτά τα παιδιά των πρώην συναδέλφων. Σε αντίθεση με τους άλλους εκπαιδευτικούς εγώ ήξερα και δεν μπορούσα να αγνοήσω τι σημαίνει πατέρας ναυτικός.

Τους είχα ζήσει στις ατέλειωτες ώρες της βάρδιας να μου μιλάνε για τα παιδιά τους.

Τους είχα παρακολουθήσει στο καπνιστήριο να ονειρεύονται την ώρα και τη στιγμή που θα τα αγκαλιάσουν και πάλι.

Πολλές φορές τους άκουσα να μιλάνε στον ασύρματο και μερικές εκεί να μαθαίνουν πως έγιναν πατεράδες...

Κι άλλοτε, πίσω στην πρύμη, τους είδα να πίνουν και να μεθάνε μετά από ένα άσχημο μαντάτο.

Άσε που ήταν ακόμη νωπή η αγωνία μου από τις ώρες που κρατούσα την τύχη τους στα χέρια μου. Το έχετε νιώσει αυτό το ατλαντικό βάρος να σας συνθλίβει; Την ώρα που ήμουν υπεύθυνη αξιωματικός στη γέφυρα χωρίς παρουσία άλλου...

Τότε ακόμη δεν ήξερα πως θα γίνω μια μέρα δασκάλα. Κι όμως έβλεπα κιόλας μέσα στο σκοτάδι τα μάτια των μελλοντικών μαθητών μου. Κι ας μην ήξερα ούτε τα ονόματά τους.

Ναι, στο σκοτάδι ήταν που αγριεύαν τα πράγματα. Τότε που ο καπετάνιος και όλοι οι άλλοι ήξερα πως κοιμούνται. Και φοβόμουν, γιατί να το κρύψω; πως αν κάνω καμιά στραβή δε θα προλάβουν να πουν ούτε κιχ...

Λένε καμιά φορά για μένα πως είμαι νευρική, απότομη, απόλυτη και γενικά λέει τους θυμίζω Θάτσερ και Δαμανάκη στα νιάτα της.

Αυτοί που τα λένε δεν ήταν τότε εκεί. Στη σκοτεινή γέφυρα. Να δουν πως σφυρηλατείται ο χαρακτήρας του ανθρώπου όταν οι καταστάσεις τον ξεπερνούν.

Ήταν όμως τα παιδιά. Τα παιδιά των ναυτικών.

Χρόνια αργότερα έμαθα πως τα έλεγαν Σοφία, Μιχάλη, Νάντια...

Αχ, τα παιδάκια των ναυτικών. Οι πιστοί μου σύντροφοι στις νυχτερινές βάρδιες. Που έσκιζαν με τα ματάκια τους το σκοτάδι και φώναζαν:

ΠΡΟΣΕΧΕ! ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΟΡΦΑΝΟ.

Αργότερα, όταν τα συνάντησα από κοντά, άκουσα την άλλη κραυγή:

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ! ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ! ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ...

Τα παιδιά των ναυτικών είναι παιδιά ορφανά. Δε θα τα βάλω στην πλάστιγγα να τα συγκρίνω αν είναι λιγότερο ή περισσότερο ορφανά από όσα αληθινά έχουν χάσει το γονιό τους. Γιατί ξέρω την ψυχολογία του παιδιού και επομένως τέτοια σύγκριση τη βρίσκω ανόητη.

Η περίπτωση της Σοφίας ήταν η πρώτη που με δίδαξε το βάρος αυτής της ιδιότυπης ορφάνιας.

Ήταν το πουλάκι μου μήλο μαραμένο... Έξυπνο παιδί, το είπα ήδη, μα χωρίς καμία ζωντάνια. Ένα λουλουδάκι που το ξέχασαν απότιστο.

Ναι, καταλάβαινα, ακόμη και ναυτικός να μην είχα υπάρξει, θα καταλάβαινα τη Σοφούλα... δε λέω...

Εκείνο όμως που με συγκλόνισε και που δεν το περίμενα, ήταν η τεράστια αλλαγή όταν έφτασε το χαρμόσυνο τηλεγράφημα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε εικόνα. Να γελά και να κλαίει και να κάνει κάθε είδους τρέλα.

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ ΚΥΡΙΑ!

Πώς λέει το θέμα μας; Γυναίκα onboard?

Ε, εκεί παρακολουθούσα την πλήρη αντιστροφή. Άντρας στο σπίτι!

Γυάλιζαν τα μάτια της, τα μάγουλά της ήταν της φωτιάς, κουνιόταν διαρκώς και δεν μπορούσε να σταθεί σε ένα σημείο.

Το πιστεύετε ότι εκεί και τότε, στη χαρά του παιδιού, σπάραξε χειρότερα η καρδιά μου; Ίσως γιατί το μαύρο χρειάζεται το λευκό για να φαντάξει το πικρό του θώρι ακόμη πιο άραχλο και σκοτεινό.

Κι ακόμη γιατί ήξερα εκείνο που το παιδί μες στην τρελή χαρά του λησμονούσε ή ήθελε να λησμονά. Πως για λίγο μόνο θα κράταγε η χαρά. Κι έπειτα ο πατέρας θα έπαιρνε και πάλι το βαλιτσάκι του και το φυλλάδιο...

Μπορεί να έφταιξαν και οι δικές μου μνήμες και το παιδί που ξύπνησε μέσα μου. Ίδια κι εγώ με τη Σοφία πανηγύριζα όταν ερχόταν η μάνα στο σπίτι. Κι έπειτα, έπειτα τι; Πριν καλά καλά καταλάβω την παρουσία της και πριν χορτάσω την αγκαλιά της, χανόταν και πάλι στον ορίζοντα...

Έγινα λέει ναυτικός. Παράξενο για κορίτσι κι εκείνα μάλιστα τα χρόνια. Μα για να σου πω... Τι είναι πιο δύσκολο, να μπαρκάρεις εσύ στα είκοσι ή να κουνάς κάθε τρεις και λίγο μαντήλι στα οκτώ σου αποχαιρετώντας τη μάνα σου;

Ναι, ξέρω. Χειρότερο απ' αυτά είναι να θάβουν τη μάνα σου κι εσύ να είσαι μόλις πέντε χρονών. Όσο και ο πατέρας μου σαν χάθηκε η γιαγιά μου...

Θέλω να πω πως πάντα υπάρχει και το χειρότερο. Και φέτος είχα την ατυχία να το γνωρίσω και από κοντά. Δυο μάτια, τρομαγμένα σπουργίτια, που δε γνώρισαν ποτέ μάνα. Και όμως δεν ήταν πεθαμένη. Ούτε δασκάλα. Ούτε και ναυτικός.

Νομίζουν οι πολλοί σαν ακούνε για τη ζωή μου πως το δύσκολο ήταν που έγινα ναυτικός. Γυναίκα εσύ, πώς άντεξες με τόσους άντρες!!!

Όχι. Και να το φωνάξω ξανά να ακουστεί: ΟΧΙ!!!!!!

Το δύσκολο είναι που έγινα και παραμένω δασκάλα. Και που αντέχω, εγώ ξέρω πώς, με τόσα παιδιά...

Σήμερα κυρίες και κύριοι, και μην κοροϊδεύετε τους εαυτούς σας, δεν υπάρχει ευτυχισμένο παιδί. Ή και αν υπάρχει είναι είδος προς εξαφάνιση. Κάτι σαν καρέτα καρέτα να πούμε...

Μπορώ εγώ, ειδικά εγώ, να μην παραδεχτώ την ιδιαιτερότητα των παιδιών των ναυτικών; Η Σοφούλα ήταν η πρώτη. Που με σκότωσε με τη χαρά της... Αν είναι δυνατόν! Με τη χαρά της για την επιστροφή του πατέρα. Κι έπειτα με τσάκισε τελείως τη μέρα που εκείνος ξανάφυγε. Τι κλάμα! Θεέ μου τι κλάμα και τι σπαραγμός απαρηγόρητος...

Η θάλασσα λέγανε οι παλιοί σοφοί είναι από δάκρυα. Ε, αν είναι από δάκρυα η θάλασσα τότε τα κύματά της όταν λυσσάει και μαίνεται είναι τα δάκρυα των παιδιών των ναυτικών. Άσπρα τα κύματα σαν την άδολη ψυχούλα τους. Και οργισμένα σαν την πικρή οργή τους για την άδική τους μοίρα.

Ακολούθησαν από τότε πολλές ... Σοφούλες. Και ήταν πάντα (ή σχεδόν πάντα και υπογραμμίστε το αυτό ) μία από τα ίδια. Και δε χρειαζόταν πια να μου πούνε πότε ήρθε ο πατέρας ή πότε έβαλε μπροστά να ξαναμπαρκάρει. Έπαιρνα τα τηλεγραφήματα από τα μάτια των μαθητών μου.

Όμως, θα κάνω εδώ την παλινωδία μου, έτσι είναι η ζωή. Σκληρή. Και σφάλλουμε να νομίζουμε πως για το χατίρι των παιδιών πρέπει να τη σουλουπώνουμε και να της βάζουμε κοκκινάδι.

Τα παιδιά χρωστάμε να τα μεγαλώνουμε με αγάπη και στοργή και φροντίδα αλλά και με αλήθεια.

Κι άλλο τόσο σφάλλουμε να νομίζουμε τα παιδιά για αδύναμα και ανίκανα. Έχουν τεράστια δύναμη. Πολύ περισσότερη από τη δική μας.

Τότε που συνάντησα τη Σοφία ήμουν ακόμη περισσότερο ναυτικός και λιγότερο δασκάλα. Τώρα πια, με 23 χρόνια συμπληρωμένα στο δασκαλίκι, μπορώ και βλέπω πολύ βαθύτερα... Αλλά και πολύ μακρύτερα.

Η δυστυχία της κάθε Σοφίας δεν είναι μονοσήμαντη. Τα παιδιά πολλές φορές χρειάζεται να στερηθούν τους γονείς τους. Και για πολλούς λόγους.

Αλίμονο αν κάθε παιδί που στερείται το γονιό του, για λίγο ή και για πάντα, χάνει ταυτόχρονα και το δικαίωμα στην ευτυχία.

Και ξέρω σήμερα πολλά παιδιά που μεγαλώνουν με τους γονείς τους δίπλα και τα τρέχουν στους παιδοψυχολόγους. Η κατάθλιψη δεν είναι ασθένεια μόνο για ενήλικες. Δυστυχώς.

Γυρνώντας όμως στο θέμα μας και ολοκληρώνοντας (επιτέλους ) θα πω ότι ειδικά για τα παιδιά των ναυτικών το σημαντικότερο που τα γεμίζει δυστυχία είναι η στάση των άλλων τριγύρω τους. Και όχι η απουσία αυτή καθαυτή.

Συνήθως δηλαδή τα παιδιά λειτουργούν ως αλεξικέραυνα της δυστυχίας που ανιχνεύουν τριγύρω τους. Στα μάτια της μάνας που στερείται το σύντροφό της. Στη φορτωμένη αγωνία και ενοχές φωνή του πατέρα από την άλλη άκρη του κόσμου.

Λέω λοιπόν να μην φορτώνουμε στα παιδιά τα δικά μας ασήκωτα βάρη. Είναι πολύ αδύνατες οι πλατίτσες τους για τέτοιο ζαλίκι.

Και λέω να φαινόμαστε εμείς πιο θαρραλέοι μπρος στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής. Για να τα διδάσκουμε και αυτά με το μόνο τρόπο που μπορεί κανείς να διδάξει, με το παράδειγμα και την πράξη...

Ίσως να σας γεννήθηκε επιτέλους και η εύλογη απορία: Αν υπάρχουν και ευτυχισμένα παιδιά ναυτικών...

Ναι, ή μάλλον θα το έλεγα παιδιά με ισορροπημένα αισθήματα. Παιδιά που στενοχωριούνται όταν ο πατέρας φεύγει αλλά με μέτρο. Και που γρήγορα ξεπερνούν τον αποχωρισμό και συνεχίζουν φυσιολογικά τη ζωή τους.

Πολύ πιο φυσιολογικά από άλλους συμμαθητές τους που έχουν και δεν έχουν και τους δυο γονείς στο σπίτι καθημερινά... Όπως δηλαδή είναι σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών.

Η απόσταση ξέρετε δεν είναι πάντα θέμα χιλιομέτρων. Και η αποξένωση μέσα στην οικογένεια θερίζει στις μέρες μας.

Αντίθετα, να είναι καλά η τεχνολογία, υπάρχουν σήμερα χίλιοι τρόποι να γεφυρώσουν τόπους μακρινούς. Κυρίως όμως υπάρχει η σωστή ανατροφή ενός παιδιού για να το μάθει πως το σημαντικό δεν είναι το πρόβλημα αλλά πώς το αντιμετωπίζουμε. Μάθημα σπουδαίο όχι μόνο για να αντέξει ένα δύσκολο παρόν αλλά και για να σταθεί παλικάρι και σε όσα άλλα (και θα είναι πολλά) το καρτερούν παρακάτω σαν βγει στη ζωή.

Μην τα λυπάστε παρακαλώ τα παιδιά των ναυτικών. Ο οίκτος έτσι κι αλλιώς είναι αρνητικό συναίσθημα.

Κάντε όμως ό,τι είναι δυνατόν για να βελτιωθούν οι όροι εργασίας και ζωής των γονιών τους. Και των πατεράδων και των μανάδων. Κι εκείνων που ταξιδεύουν κι εκείνων που μένουν πίσω. Γιατί ευτυχισμένοι γονείς έχουν και ευτυχισμένα παιδιά. Και τούμπαλιν...

Αυτό είναι το κλειδί. Το λέω ως δασκάλα σήμερα και ως ναυτικός χτες. Ως μια πικραμένη ναυτικός του χτες... Που ευτυχώς δεν έχω δικά μου παιδιά να ποτίζω την ψυχούλα τους με τη δική μου πίκρα που δεν μπόρεσα να ζήσω το όνειρό μου. Αυτή τη στυφή αίσθηση αποτυχίας...

Μα ξέρετε τι έχουν περισσότερο ανάγκη τα παιδιά; Όχι την κούπα με το γάλα και το καλοστρωμένο κρεβατάκι. Αν ήταν έτσι τα βασιλόπουλα δε θα τα μεγάλωναν νταντάδες... Έχουν ανάγκη να καμαρώνουν για τους γονείς τους. Δε λέω πως έχουν μόνο αυτό ανάγκη. Ούτε πως η απουσία του γονιού και ειδικά της μάνας είναι ασήμαντη.

Ειλικρινά όμως δε βλέπω ως αξεπέραστο εμπόδιο το ναυτικό επάγγελμα στη δημιουργία μιας ευτυχισμένης οικογένειας και τη σωστή ανατροφή των παιδιών. Και για τους πατεράδες και για τις μανάδες... Αρκεί βεβαίως να υπάρξουν κατάλληλα μέτρα στήριξης της ναυτικής οικογένειας...
_______________
  • Η ανάρτηση αυτή είναι απόσπασμα από το διάλογο στο φόρουμ HOMA EDUCANDUS:

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.